نشسته بود ، عثمان از خانه بيرون شد . چون او را پيرمردى ديد كه عباى خويش بر دوش كشيده وانمود كرد كه نه او را مىشناسد و نه جايگاه او را مىداند . از اين روى از او پرسيد : اى باديهنشين ، خدايت كجاست ؟ گفت : در كمينگاه « 1 » ، اى امير مؤمنان ! گويند : هيچكس جز همين مرد ، پاسخى چنين دندانشكن به عثمان نداده است . « 2 » يكى از عالمان گفته است : از كارهاى خدا در هرروز آن است كه بانگبرآورندهاى را پاسخ دهد ، دريوزهاى را عطا بخشد ، نادارى را بىنياز گرداند ، بيمارى را درمان دهد ، ستمگرى سركش را نابود كند ، و اين همان سخن خداى است كه فرموده : كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ . « 3 » مردى از خوارج را نزد حجاج آوردند . فرمود او را گردن زنند . او گفت : اگر صلاح بدانيد مرا يك روز مهلت دهيد ! حجاج پرسيد : چرا ؟ او اين شعر را بر زبان آورد :
حجاج گفت : اين را از سخن خداوند برگرفتهاى كه فرموده است : كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ « 5 » ؟ پس فرمود او را رها گذارند . چون ابو حازم اعرج « 6 » سليمان بن عبد الملك را از هشدار خداوند به گناهكاران آگاهانيد ، سليمان گفت : پس رحمت خداوند كجاست ؟ گفت : نزديك به نيكوكاران . « 7 » از يزيد بن موسى پرسيدند : چرا خداوند را مؤمن ناميدهاند ؟ گفت : زيرا آن را كه ايمان آورده از عذاب خويش در امان دارد . وكيع بن جراح « 8 » گفته است : مردى را به خواب ديدم كه دو بال داشت . از او پرسيدم :