يكى از غلامانش نزد او آمد و گفت : سرورم ، نزد فلان كس بودم و او مىخواست بميرد ؛ ما خنديديم . عباس پرسيد : چرا خنديديد ؟ گفتيم : از سخن او ؛ مگر انسانى هست كه مردن را بخواهد ؟ عباس گفت : خداوند خود در قرآن خواستن را براى چنين مفهومى و به جاى « نزديك بود » به كار بسته و فرموده است : فَوَجَدا فِيها جِداراً يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقامَهُ « 1 » . پس خداوند ما را بدين شيوه راه نموده و توجه داده است . « 2 » صولى گفته است : هيچكس نديدم كه پيش از ابو نواس به كافر بودن افتخار كند و آن را آشكار سازد و قرآن را به بازى گيرد . روزى در حالى كه در سراى وزير بوديم و عباس بن حسن منتظر آمدنش بود پرسيد : آيا عربها « خواستن » را براى آنچه شعور و تشخيص ندارد سراغ دارند ؟ من دريافتم كه او با بر زبان آوردن اين سخن چه هدفى دارد . پس در پاسخ گفتم : عربها براى غير جاندار هم از واژههايى چون « قول » ( گفتن ) سخن به ميان مىآورند ، در حالى كه بىجان نه سخن گفتن دارد و نه بيان كردن « 3 » . و اگر از گفتن براى غير جاندار سخن به ميان آوردهاند مقصودشان آن چيزى است كه بيان مىشود ، آنگونه كه شاعر گفته است : « 4 »
اين در حالى است كه در اينجا هيچ سخنى گفته نشده است . پس ابو نواس در پاسخ گفت : مقصود من اين نبود ؛ تنها مقصودم اين بود كه در زبان براى آنچه داراى تشخيص نيست واژه اراده سراغ داشته نشود . [ صولى گويد : ] او به اين آيهء قرآن كنايه مىزد كه فرموده است : فَوَجَدا فِيها جِداراً يُرِيدُ أَنْ