فصل [ 10 ] : در پاسدارى از مرزها و پاكسازى راهها از آشوبگران
ابو اسحاق « 1 » گفته است : او را بدان فرمان داد كه مردانى از شايستگان و توانگران را در سرزمينها بر مردم بگمارد و كسانى را در اختيارشان گذارد كه زود بر مركب مىنشينند و شتابان به گاه فراخوانده شدن پاسخ مىدهند تا آنان را در مرزها مستقر سازند و به كمك آنان رخنهگاهها را ببندند . هم بايد هر عذر و بهانهاى را از اين مرزداران بگيرند ، چه در تأمين خوراك اسبانشان و چه در دادن به هنگام مقررى و خورد و خوراكشان ، تا نه آنان را در سرزمينها تاخت و تازى باشد و نه نياز آنان را به ستم راندن بر مردم و زورگويى با آنان وادارد . هم بايد رهگذران را ، چه آنكه مىآيد و چه آنكه مىرود ، حفاظت كنند و كاروانها را ، چه آنها كه به سرزمينشان درمىآيند و چه آنان كه سرزمينشان را ترك مىگويند ، همراهى كنند و شب و روز به پاسدارى از راهها بپردازند و صبحگاهان و شامگاهان وضع راهها را بررسند و براى سركشان كمينگاه بگذارند و در هر نقطهاى در كمينشان شوند و آنگاه آنجا كه پراكنده شدن سپاهيان در تعقيبشان سودمند مىافتد و عرصه را بر آنان تنگ مىكند بر ضد آنان در اطراف بپراكنند و آنجا كه گرد آمدن سپاهيان بر ضدشان مىتواند آتش فتنهء آنان را فرونشاند و گردنفرازىهايشان را سركوب كند بر ضد آنان گرد هم آيند . هم مباد راهها را از پاسبانان تهى كنند تا از رهگذرانى كه در امنيت آنها به سوى مقصد خود مىروند و در آن راههاى آشنا آهنگ سفر مىكنند تهى شود . هم بايد جان مردم در امان و مالشان محفوظ باشد و خطر يورش و چپاول از ميان برود . هريك از دزدان گريزان ، رهزنان سركش و يا هريك از آنها كه راهى ناامن كردهاند يا حرمت ناموسى را شكستهاند به چنگشان افتد دربارهء او اين فرمان امير مؤمنان را به اجرا درآورند كه با سخن خداوند مطابق است ، جايى كه فرمود :
إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ
. « 2 »
هامش
( 1 ) . از همان فرمان پيشين به ابو الحسن على بن ركن الدوله ملقب به فخر الدوله . بنگريد به : المختار من رسائل الصابى ، ص 106 - ت .
( 2 ) . مائده / 33 : سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مىجنگند و در زمين به فساد مىكوشند جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت يكديگر بريده شود يا از آن سرزمين تبعيد گردند .
اين ، رسوايى آنان در دنياست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت .