فصل [ 16 ] : بردبارى
حسن بصرى گفته است : خداوند هيچ پيامبرى از پيامبران خود را به ستايشى برتر از بردبارى نستوده است ؛ چرا كه او فرموده : إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ « 2 » ، و اين بدان معناست كه بردبارى در ميان مردم ، خويى گرانسنگ است . يكى از عالمان گفته است : بردبارى از خرد برتر است ؛ زيرا خداوند به حلم ناميده شده ، امّا به عقل نام نيافته است . در آيهء وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً « 3 » فرمان به بردبارى از جانب خداوند است و همچنين است در آيهء وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ « 4 » .
فصل [ 17 ] : عبرت گرفتن
خداوند فرموده است : فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ « 5 » و إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى « 6 » . يكى از صالحان گفته است : از خانهام كه بيرون مىروم هيچ چشمم بر چيزى نمىافتد مگر اينكه در آن خدا را بر من نعمتى است و مرا در آن عبرتى . او سپس اين آيه را تلاوت كرد : إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ . « 7 » فضل بن عيسى رقاشى « 8 » در داستانهاى خود مىگفت : از زمين بپرس چه كسى نهرهايت را شكافته ، خاكت را برانگيخته ، درختهايت را نشانده و ميوههايت را چيده است ؟