فصل دربارهء « يادى از آنان كه تباهى و ستم كردند » و متن آن چنين است : كتاب الهى از بيزارى جستن نوح عليه السّلام از فرزند و ابراهيم عليه السّلام از پدر خود سخن گفته و پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله را نيز ديدهايم كه تنها برپايهء حق با خويشاوندى رابطه داشت و با خويشاوندانى پيوند گسست و اين شيوه را براى كسانى كه پس از او آيند پايه گذارد . آن سركش ، در خويشاوندى با پادشاه و مهتر ما و در نزديكى تبار ، سبكى گناهان و مسئوليتها و خطاها نزديكتر از آن نبود كه نوح به پسرش و ابراهيم به پدرش و نيز ابو لهب كه عمو بود ؛ امّا جايگاه بلندى نداشت و گو اينكه نيمهء ديگر پدر بود ، ولى اين انتساب او را مصون نساخت . هم اين پيوندهاى استوار خونى ميان يادشدگان و پيامبران مقرّب خداوند آنان را از كارهاى نكوهيدهشان بازنداشت و خداوند به اين نيز رضايت نداد كه اين پيوند گسستن را در كنار ناهمگنى در دين لازم بدارد ، بلكه فراتر از آن ، اين گسستن را در كنار دشمنى ميان خويشاوندان ايمان آورده نيز واجب ساخت و مؤمنان را به صراحت از اينكه از همسران و فرزندان خويش نيز دشمنانى دارند ، آگاهاند و آنان را از شر و آسيب و كينهء اين دشمنان بر حذر داشت . « 1 »
به ابو الحسين مرادى « 2 » نسبت داده شده است كه چون امير نوح اكبر « 3 » در پى مأمور شدن به سمرقند ، از بخارا بازگشت دربارهء وى چنين سرود :
ان كنت نوحا فقد لا قيت كفارا * فلا تذر منهم فى الارض ديّارا
فان تذرهم يضلوا ثم لا يلدوا * الا بربك كفّارا و فجّارا « 4 »
غرّقهم تحت طوفان السيوف و ذر * من فى السفينة ممدودين اعمارا
ان السفينة سلطان الامير و من * فيها بنو الدين اعوانا و انصارا
هامش
( 1 ) . اشاره به آيهء 14 سورهء تغابن :إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوًّا لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ- ت .
( 2 ) . نام كامل او محمّد بن محمّد مرادى و از شاعران بخاراست . ثعالبى در يتيمة الدهر ( ج 4 ، ص 72 - 74 ) شرح حال او را آورده است - ت .
( 3 ) . مقصود ابو محمّد امير نوح بن احمد سامانى است كه پس از درگذشت پدرش به سال 331 ق . زمامدار فرارود شد و در بخارا اقامت گزيد تا اينكه در سال 343 ق . درگذشت . بنگريد به : اللباب ، ج 1 ، ص 523 ؛ طبقات سلاطين الاسلام ، ص 128 - ت .
( 4 ) . شاعر در اين دو بيت به آيههاى 26 و 27 سورهء نوح اشاره كرده است :وَ قالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً * إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً- ت .