144 - نفشت :
يعنى : پس از چرايى شبانه به نفس نفس افتادند و پس از نشخوار كردنى طولانى همچنان دندان به هم ساييدند . [ اين كلمه در آيهء انبياء / 78 آمده است : « وَ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ إِذْ يَحْكُمانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شاهِدِينَ * فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وَ كُلًّا آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ وَ كُنَّا فاعِلِينَ » . يعنى : داوود و سليمان را ياد كن آنگاه كه دربارهء كشتزارى حكم كردند كه شبانه گوسفندان قوم در آن چريده بودند و ما شاهد داورى آنان بوديم . سليمان را فهم و آگاهى داديم و همه را حكمت و علم بخشيديم و كوهها را مسخّر داوود گردانديم كه آنها و پرندگان همراه با او تسبيح مىگفتند و اين همه را ما انجام داديم . اين صيغه تنها يك بار در قرآن به كار رفته و از اين مادّه تنها اسم مفعول « منفوش » در آيهء قارعه / 4 آمده است : « يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ * وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ » « روزى كه مردم چونان پروانگان پراكنده باشند و كوهها چون پشمى كه زده شده است » . در تفسير « نفش » به « چراى شبانه » دلالت اصلى اين مادّه بر پراكندگى و تفرّق لحاظ شده است . در القاموس در تفسير اين كلمه « چراى شبانه » آمده و به « بدون چوپان » نيز مقيد شده ، و همين در رساندن مفهوم پراكندگى و گسيختگى رساتر و گوياتر است . راغب نيز در تفسير اين مادّه همين قيود را آورده ، مىگويد :