114 - أمرنا مترفيها :
نافع دربارهء اين كلام خداوند - تعالى - پرسيد : « أَمَرْنا مُتْرَفِيها » . ابن عباس گفت : « سلّطنا » ( مسلط كرديم ) ؛ و آنگاه به بيتى از لبيد استشهاد كرد .
« 120 » يعنى : اگر بر ثروت آنان غبطه رود از آن حال فرود آيند و اگر روزى شمار آنان فراوان گردد به سوى نابودى و بيچارگى و تنگدستى روند . اين كلمه در آيهء اسراء / 16 آمده است : « وَ إِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنا مُتْرَفِيها فَفَسَقُوا فِيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْمِيراً » . يعنى : چون خواستيم آباديى را به هلاكت بريم مرفّهانش را تسلط داديم و در آن فسق ورزيدند و ما نيز آن را كاملا ويران كرديم . تفسير اين كلمه به « تسلّط داديم » بروشنى تفسيرى نزديك است و از معنى « امر » استفاده مىشود ، بدين قرينه كه چگونه رفاه مرفّهان مىتواند بهانه و وسيلهاى براى فساد ورزيدن باشد . البتّه راغب در اين آيه كلمهء محذوفى را در تقدير گرفته ، مىگويد : يعنى آنان را به طاعت فرمان داديم . از ظاهر نصّ به همين صورت كه هست چيزى به دست نمىآيد و تنها با تقدير طاعت به عنوان مأمور به است كه مىتوان مفهومى