103 - سحقا :
يعنى هان ! چه كسى است از من به ابىّ برساند كه بدان دور دست آتش در افتادهاى ؟ [ اين كلمه در آيهء ملك / 11 ، دربارهء كافران به پروردگار خويش ، آمده است : « وَ قالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما كُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ * فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِيرِ » . يعنى : و گفتند : اگر مىشنيديم و يا تعقّل مىكرديم در ميان دوزخيان نبوديم . پس به گناهان خود اعتراف كردند . دور باد دوزخيان [ از رحمت خداوند ] . اين صيغه تنها يك بار در قرآن آمده ، ولى از اين مادّه كلمهء « سحيق » نيز در آيهء حج / 31 آمده است : « وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكانٍ سَحِيقٍ » « هر كه به خداوند شرك ورزد چنان است كه گويا از آسمان فرو افتد و پرندهاى او را در ربايد يا باد او را به جايى بس دور افكند » . تفسير اين كلمه به « بعد » تفسيرى تقريبى است و در آن بايد به اين نكته نيز توجّه داشت كه قرآن كريم مادّهء « سحق » را به اين سياق كه سياق هشدار دادن و بيم رساندن كافران مشرك است اختصاص داده ، در حالى كه « بعد » را در مفهومى اعمّ استعمال كرده و از آن جمله است : بعد مكانى در « شقّة » ( طى كردن راه ) « أسفار » ( سفرها ) و « بعد مشرقين » ؛ بعد زمانى در « أمد بعيد » و در مقابل آنچه به مراعات زمان نزديك است ؛ بعد مجازى در « شقاق » ( مخالفت كردن ) ، « ضلال » ( گمراهى ) ، « رجع بعيد » ( بازگشتى دور ) ، « بعدا للقوم الظّالمين » ( نفرين بر مردمان ستمگر ) و « بعدا لعاد - و لثمود و لمدين - ( نفرين