و محن « 1 » يعقوب و يوسف ، فراق او و امتحان يوسف به حسد برادران و صبر او در بليات چون
( وَ أَلْقُوهُ
« 2 »
فِي غَيابَتِ الْجُبِّ )
« 14 » و مذلت بندگى و تكليف « 3 » سجن « 4 » و خلاص از اين جمله و ابيضاض « 5 » عين يعقوب و رد بصر و رسيدن يوسف به پادشاهى و عفو از برادران خود در سورتى « 6 » تمام و بزرگ در كلام مجيد مذكور است « 7 » .
و نهايت « 8 » بلاى ايوب - صلوات اللّه و سلامه عليه - و كشف آن بلا و بخشايشى و رحمتى « 9 » كه حق - عز و علا - در حق او مبذول داشت در چند موضع از قرآن مجيد خصوصا در اين آيت ، قوله تعالى :
( وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ، فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدِينَ )
« 15 » مشروح است .
و استجابت دعاى يونس - صلوات اللّه و سلامه عليه - و نجات از ظلمات و خلاص او به لطف الهى از بطن « 10 » ماهى در چندين موضع « 11 » من كلام اللّه « 12 » لاسيما « 13 » در اين دو آيت مبين است ، قوله تعالى :
( وَ إِنَّ يُونُسَ
لمن المرسلين ، اذا بق الى الفلك المشحون فساهم فكان من المدحضين ، فالتقمه الحوت و هو مليم ، فلو لا انه كان من المسبحين ، للبث فى بطنه الى يوم
هامش
( 1 ) - مجا ، ت ، م ، چب : سخن
( 2 ) - مجا : القيا . ت : القا . مل : القيناه .
ر : القياه
( 3 ) - م : تكلف
( 4 ) - مجا : سخن
( 5 ) - م : ابياض . مل ، ر : انقباض
( 6 ) - مل ، ر : صورتى
( 7 ) - م ، چا ، چب : در كلام بىزلل مسطور است
( 8 ) - م ، چا ، چب : بهانهء
( 9 ) - م ، چا ، چب : و كشف آن بلا و بخشايش رحيمى . ر : و كشف آن بلا و بخشايشى و رحمى
( 10 ) - م : كلمهء بطن راى ندارد
( 11 ) - م : در اين چند موضع
( 12 ) - مل : از كلام حق . ر : از كلام الله
( 13 ) - م :
اين كلمه راى ندارد .
( 14 ) - يوسف ، 10
( 15 ) - الانبياء ، 83