چه كنم . « 1 » و نماز شام با سراى خليفه رفت . واثق گفت : ( يا با عبد اللّه به راى مبارك تو امروز از اين رنج خفتى « 2 » يافتم ) « 3 » و نشاط اكل و اشتها ظاهر شد و مقدار پنج درم « 4 » نان با سينهء درّاجى بخوردم . احمد گفت : يا امير - المؤمنين آن دستها كه برداشته بودند و بر تو « 5 » دعاى بد مىگفتند اكنون « 6 » دعاى خير « 7 » مىگويند « 8 » و به سبب ايشان خلقى بسيار هم بر دعاى امير المؤمنين مواظبت مىنمايند . اما آن جماعت را كه اطلاق فرمود « 9 » با خانههاى « 10 » خراب رفتهاند ، نه فرش و اثاث و آلت و نه چهارپاى دارند و نه جامه و نه « 11 » قوت روز ، در « 12 » چنين زندگانى چه لذّت باشد ؟ واثق گفت : چه مصلحت مىبينى ؟
گفت : آنكه هنوز در اصطبلات و خزاين بقاياى آنچه از ايشان گرفتهاند باشد ، اگر بفرمايى تا بنگرند [ و ] هرچه ( از آن ) « 13 » ايشان « 14 » بعينه باقى باشد با ايشان دهند و ضياع ايشان بر ايشان مسلم دارند ، ايشان در رفاهيت و فراغت « 15 » روزگار گذرانند « 16 » و اثم و و بال امير المؤمنين را كمتر باشد و سبب تضاعف « 17 » دعا و مدد « 18 » عافيت شود « 19 » . واثق فرمود « 20 » كه از زبان من مثالى « 21 » بنويس « 22 »
هامش
( 1 ) - مجا ، چكنم
( 2 ) - چاپى : تخفيفى راى تو
( 3 ) - عبارت ميان پرانتز در مجا چنين است : يابا عبد الله به بركت راى تو از اين رنج خفتى يافتم . ت : براى تو يابا عبد الله سرك ( بىنقطه ) نمودم و ازين رنج خفتى يافتم .
( 4 ) - ت ، م و چاپى : درم سنگ
( 5 ) - مجا : ترا
( 6 ) - مجا ، ت :
اكنون ترا
( 7 ) - م : نيك
( 8 ) - مجا : مىكنند
( 9 ) - مجا :
فرمودهاى . ت : فرمود امير المؤمنين
( 10 ) - ت : خانهء
( 11 ) - مجا :
ندارد
( 12 ) - ت : درين
( 13 ) - مجا ، ت : ندارد
( 14 ) - مجا ، ت : از ايشان
( 15 ) - مجا : رفاغت . ت : و رفاغت عيش .
م : و فراغت و عيش
( 16 ) - مجا ، ت : گذارند
( 17 ) - مجا : زيادت
( 18 ) - مجا ، ت ، م : و قوت
( 19 ) - مجا : باشد
( 20 ) - مجا : فرمان داد
( 21 ) - اساس : مثال
( 22 ) - ت : نويس