مونس كه ديوان آنجا داشتندى بنشست منتظر ، تا ابن مقله كه وزير بود بيامد و هر دو به اتفاق در امور اموال و اعمال به تدبير مشغول شدند و ابن - مقله على بن عيسى را گفت : ابوبكر محمد بن على والى المصر از جملهء صنايع و بركشيدگان « 1 » تست و هر اشارت كه فرمائى فرمان برد و ايمن نيستم كه چون در اين حادثه خبر به مصر رسد فتنهاى « 2 » آنجا نائر شود از كثرت اهل جند و سپاهيان « 3 » كه آنجا هستند ، مصلحت « 4 » آنست كه بنويسى و از كيفيت ماجرى « 5 » و سكون فتنهاى « 6 » كه خاسته بود و جلوس امير المؤمنين بار ديگر در مسند خلافت و شركت « 7 » ( ما در تدبير مملكت ) « 8 » اعلام كنى . على بن عيسى « 9 » گفت : نيكوتر آن باشد كه وزير به خط مبارك بنويسد كه اعتماد بر آن بيش « 10 » باشد . مونس ابن مقله را گفت : آنچه ابو الحسن يعنى على بن عيسى « 11 » اشارت كرد « 12 » به جاى آر . ابن مقله گفت : نيكو نيايد در پيش او كه شيخ كتّاب و استاد مترسّلان است در اين نوع كه « 13 » من چيزى نويسم . ابو الحسن گفت : من بنويسم به خطّ خويش امّا از زبان تو ، كه « 14 » وزير تويى و ما جمله اصحاب و اعوان « 15 » توييم « 16 » . ابن مقله بدين سخن شاد شد و على بن - عيسى بفرمود تا كاغذ بياوردند و در حال ( بىآنكه نسخهاى كند ) « 17 » نامهاى در قلم آورد كه اين ترجمهء آن است : « بعد از دعا « 18 » ، اما بعد آنچه خداوند « 19 »
هامش
( 1 ) - بجز ت : بركشيدگان
( 2 ) - مجا : فتنه
( 3 ) - مجا : سپاه
( 4 ) - مجا : صلاح
( 5 ) - مجا : ماجرا
( 6 ) - اساس و ت : فتنه
( 7 ) - مجا ، ت : اشتراك
( 8 ) - ت : ما در مملكت
( 9 ) - ت : موسى
( 10 ) - مجا : ندارد
( 11 ) - ت : موسى
( 12 ) - مجا ، ت : مىكند
( 13 ) - ت : ندارد
( 14 ) - ت : ندارد
( 15 ) - ت : و اعوان و اصحاب
( 16 ) - ت : توايم
( 17 ) - ت : ندارد
( 18 ) - ت : بعد الدعا
( 19 ) - مجا ، ت : خداوندى