العربيّه « 1 »
اذا كنت تهوى ان تكون « 2 » مرجّحا * على كلّ منعوت بخير و تمدح
فجاوز مداهم فى المكارم و الندّى * و جانب من الدعّوى فانت مرجّح
الفارسيّة « 3 » :
اگر پسند نمىآيدت كه وقت ثنا * نهند بر تو كسى را ز مكرمت تفضيل
كرم نماى « 4 » و عطا بخش بيشتر ز همه * كه هست باعث مدح جميل « 5 » بذل جزيل
گر از سخا بنمايى به فعل يك برهان * بهست از آنكه بگويى به قول بيست « 6 » دليل
الحكاية الثامنة عشر - هارون الرشيد بر عتّابى خشم گرفت و بفرمود تا ويرا « 7 » از حضرت او محجوب كردند و مدتى از آن حضرت مردود و مطرود بود . پس روزى در ميان جماعتى « 8 » متظلّمان بىاجازت در رفت و گفت : روزگار مرا به حرمان و خدمت تو ادب فرمود و به شكر نعمت مشغول گردانيد تا به ذكر الطاف « 9 » و انعام كه دايما در حق من فرمودهاى « 10 » طاقت صبر نماند ( و اين ابيات برخواند ) « 11 » :
العربيّة
اخضنى « 12 » المقام الغمران كان غرنّى « 13 » * سنا خلبّ « 14 » او زلّت القدمان
هامش
( 1 ) - از : ت
( 2 ) - مجا : يكون
( 3 ) - مجا : الترجمه
( 4 ) - ت : ندارد
( 5 ) - اساس : حميد . ت : جميل
( 6 ) - مجا ، ت : نيست
( 7 ) - مجا : او را
( 8 ) - ت : جماعت
( 9 ) - در كليهء نسخ خطى : و تا بذكر الطاف ( م : و به ذكر الطاف ) . و چاپى : تا به حدى كه به ذكر الطاف و . . .
( 10 ) - بجزت : فرموده
( 11 ) - مجا : ندارد
( 12 ) - از عربى . مج ، ت :
اخصنى . مجا : احصنى
( 13 ) - از مجا و عربى . اساس عزنى . ت : غرفى
( 14 ) - ت : ساخنب . عربى : نساحلب .