يا امير المؤمنين ! عفو كردهاى « 1 » از آن كس كه گناه او بزرگتر از گناه من بوده است « 2 » . مأمون گفت : راست مىگويى ، هيچ باك مدار بخوان :
( مدارس آيات خلت من تلاوة ) . و اين قصيده قصيدهاى « 3 » است معروف كه دعبل به مرثيهء اهل بيت رسول « 4 » و مناقب ايشان انشا كرده بود . دعبل از بيم جان و هيبت امير المؤمنين نمىيارست .
مأمون گفت : بخوان ، ترا « 5 » امان است . او اين قصيده مىخواند و مأمون مىگريست و چون « 6 » اينجا رسيد كه گفته است :
العربيّه « 7 »
بنات زياد فى الخدور « 8 » مصونة * و بنت رسول اللّه فى الفلوات
و آل رسول اللّه هلب « 9 » رقابهم * و آل زياد غلظ القصرات « 10 »
الترجمه « 11 » :
به پردهها در پوشيده دختران زياد * نبيرگان نبى سر برهنه در صحرا
نحيف و لاغر آل نبى غريب « 12 » و اسير * ستبر « 13 » گردن آل زياد و كامروا
مأمون بگريست و گفت : و اللّه كه « 14 » همه را خوار و ذليل گردانم « 15 » ،
هامش
( 1 ) - مجا ، عفو فرموده . ت : عفو كرده
( 2 ) - مجا : بودست
( 3 ) - مجا : قصيده
( 4 ) - مجا : اهل رسول .
( 5 ) - مجا : كه ترا . ت : و ترا
( 6 ) - ت : چون
( 7 ) - مجا : شعر
( 8 ) - مجا : من القصور . چاپى : فى القصور
( 9 ) - ت : هلت
( 10 ) - چا : اعظم الرقبات . چب : عظيم الرقبات
( 11 ) - از مجاوت
( 12 ) - ت : ندارد
( 13 ) - مجا . سطبر
( 14 ) - مجا : ندارد .
( 15 ) - م : كردند