غاليه خواست و به دست خود محاسن او مطيّب گردانيد « 1 » وانگاه گفت :
باز گرد و در حفظ « 2 » بارى - تعالى - باش « 3 » . و چون بازگشت مرا « 4 » فرمود كه جايزه و كسوت لايق « 5 » بزرگى او بر « 6 » . من فرمانبردارى كردم و آنچه فرموده بود « 7 » به جاى آوردم و چون به ابو عبد اللّه جعفر رسيدم گفتم : يا فرزند رسول خداى پيش از آنكه تو درآمدى « 8 » عزيمت « 9 » آن مرد بر قتل تو و اهل بيت تو مىديدم « 10 » ، و بعضى از آن امارات « 11 » تو مشاهده كردى « 12 » ، و ديدم كه چون در آمدى لب مىجنبانيدى آن چه بود كه مىخواندى « 13 » كه « 14 » به بركات آن خداى - تعالى « 15 » - شرّ او كفايت كرد ؟ جعفر صادق گفت : تو مردى ( هستى هم از ماو ) « 16 » دوستى و محبّت تو اهل بيت « 17 » را ظاهر است ، دعائيست كه آن را دعاى فرج خوانند « 18 » كه رسول - عليه السلام « 19 » - را چون كارى سخت فرا پيش آمدى اين دعا خواندى و دعا اينست :
( اللّهمّ احرسنى بعينك التّى لا تنام و اكنفنى بركنك « 20 » الذّى لا يرام و ارحمنى بقدرتك علّى و اكنف اهلى « 21 » و انت رجائى فكم نعمة انعمت بها علّى « 22 » قلّ لك
هامش
( 1 ) - مجا : محاسن و شاب به طيب مطيب گردانيد . ت ، م : محاسن و ثياب او به طيب مطيب گردانيد
( 2 ) - مجا : باز گرد به حفظ وكلاءت بارى تعالى . ت : باز - گرد در حفظ و كلاءت بارى تعالى
( 3 ) - مجا : ندارد
( 4 ) - مجا : ندارد
( 5 ) - مجا ، ت : فراخور
( 6 ) - مجا : ببر . ت : بر عقب او ببر
( 7 ) - مجا ، ت :
فرمود
( 8 ) - مجا ، ت : در آيى
( 9 ) - مجا ، ت : تصميم عزيمت
( 10 ) - مجا ، ت : دانستم
( 11 ) - مجا ، ت : ندارد
( 12 ) - مجا : كردم . ت : كرده
( 13 ) - مجا : ت : مىگفتى
( 14 ) - ت : ندارد
( 15 ) - مجا ، ت : ندارد
( 16 ) - از مجا و ت
( 17 ) - ت : مرا
( 18 ) - ت : كه آن دعا دعاى فرج خوانند
( 19 ) - مجا : صلى اللّه عليه و على آله و سلم .
( 20 ) - مجا : ببر كتك . عربى : بكنفك
( 21 ) - مجا : و كيف اهلك . ت : على اهلك
( 22 ) - ت : ندارد