با او تقرير كرديم « 1 » . هارون الرشيد « 2 » گفت : خفى اللطف او را از هلاك « 3 » برهانيد « 4 » و به خداى « 5 » كه من اين لفظ را مقدمّهء دعاى خود سازم ، برويد به سلامت و اين سخن با هيچ آفريده « 6 » مگوييد « 7 » .
الحكاية السادسة و العشرون - معتمدان و ثقات چنين حكايت « 8 » كردهاند كه مردى را كارى سخت و واقعهاى سهمناك و حادثهاى هايل پيش آمد . شبى در عين آن شدت در دعا و تضرّع مبالغتى « 9 » نمود و الحاحى « 10 » تمام « 11 » به جاى آورد . آواز هاتفى شنيد « 12 » كه گفت : اى فلان بگو « 13 » :
« يا سامع كل صوت و يا بارى النفوس بعد الموت و يا من لا تغشيه « 14 » الظلمات و يا من لا يشغله شىء عن شىء » . آن مرد اين دعا بگفت « 15 » و خداى - تعالى - « 16 » او را از آن بليت « 17 » خلاص داد « 18 » و آن شب هيچ حاجت « 19 » از حاجات نخواست الّا كه حقّ - تعالى - روا كرد « 20 » .
الحكاية السابعة و العشرون - اسحاق عدوانى « 21 » روايت كند كه « 22 » لشكرى آمد « 23 » به نزديك « 24 » ما به شهر كرخ « 25 » نام پادشاه ايشان آذر مهر « 26 » و هشتاد فيل با خود آورده بود . محمد بن القاسم « 27 » كه امير ما بود . از آن حال نيك « 28 » اندوهگن و پريشان خاطر گشت « 29 » . و عمران بن نعمان « 30 » امير
هامش
( 1 ) - مجا ، ت ، م : حكايت كرديم
( 2 ) - مجا : رشيد
( 3 ) - مجا : هلاكت
( 4 ) - ت : رهانيد
( 5 ) - ت ، م : و به خدا
( 6 ) - مجا ، ت : كس
( 7 ) - م : نگوييد
( 8 ) - مجا ، م : روايت
( 9 ) - م : مبالغه
( 10 ) - م : الحاح
( 11 ) - م : ندارد
( 12 ) - مجا : شنود
( 13 ) - مجا ، م : بگوى
( 14 ) - مجا ، ت : يغشيه .
( 15 ) - م : آن مرد بگفت
( 16 ) - مجا ، ت : ندارد
( 17 ) - م : از آن بليت او را
( 18 ) - م : داشت
( 19 ) - ت : حاجات
( 20 ) - مجا : الا خدا حاجت او روا كرد . ت : الا خدا آن حاجت او روا كرد . م : الا كه خداى تعالى آن حاجت به فضل و كرم خود روا گردانيد
( 21 ) - ت : عدولى
( 22 ) - م : ندارد
( 23 ) - م : بيامد
( 24 ) - م : نزديك
( 25 ) - متن عربى : كرج
( 26 ) - م افزوده : بود
( 27 ) - ت : محمد بن ابو القاسم
( 28 ) - مل : ندارد
( 29 ) - ت : پريشان بود .
( 30 ) - ت : و عمران بن النعمان . م :
و عمرو ابن النعمان