گرديد « 1 » . بعد از آن يعقوب - عليه السلام - چون خواستى كه چاشت خورد بفرمودى تا منادى بانگ زدى كه « 2 » هر كه مسكين « 3 » است بايد كه چاشت با يعقوب خورد « 4 » و هر كه روزهدار است افطار با وى كند . و دعايى كه جبرئيل يوسف را در سجن تلقين كرد و سبب خلاص او « 5 » گشت اين بود « 6 » : ( اللهم يا - شاهدا غير غايب و يا قريبا غير بعيد و يا غالبا غير مغلوب اجعل لى من امرى فرجا و مخرجا و ارزقنى من حيث لا يحتسب ) « 7 » و به روايتى ديگر اين دعا در مجلس حبس « 8 » جبرئيل يوسف را تعليم « 9 » كرد : ( اللهم اجعل لى من كل ما اهمنى و حزنى من امر دنياى و آخرتى فرجا و مخرجا و ارزقنى من حيث لا يحتسب و اغفر لي ذنوبى و ثبت رجاك فى قلبى و اقطعه ممن سواك حتى لا ارجو احدا غيرك ) .
و به روايت غالب « 10 » آنست كه چون « 11 » در سجن كار بر يوسف - عليه السلام - سخت شد اين دعا بگفت و سبب خلاص او گشت : « 12 » ( اللهم انى اشكو اليك ما لقيت من اهل ودى « 13 » و عدوى . اما اهل ودى فباعدنى ، و اما « 14 » عدوى فحبسنى « 15 » ، اللهم اجعل لى فرجا و مخرجا ) .
الحكاية العشرون - ابراهيم تهمى « 16 » حكايت كرد « 17 » كه چون حجّاج مرا محبوس گردانيد موضعى ديدم تنگتر از دل عاشقان و ديدهء معشوقان . « 18 » از تنگى موضع ، مردم چون درد دل محنتزدگان بر هم « 19 » افتاده بودند و هر دو كس « 20 » را يك بند بر نهاده ، و هر كسى را بيش از آن جايگاه نبود « 21 » كه نشسته بودند . مجلس و مصلّى و مسجد و مرقد و منبر
هامش
( 1 ) - ت : كردند . مجا : باز گرديد
( 2 ) - ت : ندارد
( 3 ) - مجا : ندارد
( 4 ) - مجا : طعام خورد
( 5 ) - م : وى
( 6 ) - مجا ، ت ، م : اينست
( 7 ) - م : من حيث احتسب و من حيث لا يحتسب .
( 8 ) - ت : هم در حبس
( 9 ) - مجا ، ت :
تلقين
( 10 ) - ت : غالب قطان
( 11 ) - مجا : و به روايت غالب چون
( 12 ) - مجا : ندارد
( 13 ) - مجا : وقرى
( 14 ) - ت : و ما
( 15 ) - اساس :
فحسبنى
( 16 ) - ت : همى . مل : بهيمى . چاپى : تيمى
( 17 ) - مجا : چنين حكايت كرد
( 18 ) - ت : كه از
( 19 ) - ت : هم بر هم
( 20 ) - ت : و هر دو كسى
( 21 ) - مجا ، ت : چندان جايگاه بيش نبود