شيعه كرده و دروغهايى كه ساختند ، تأثير عميقى در روح مجتمع اسلامى گذاشت و آن دشمنيها را عليه شيعيان پديد آورد . بنابراين جاى تعجب نيست كه شيعه را بدعتگذار دانستند و تشيع را بدعت ، چنان كه در عبارات بسيارى از اهل حديث آمده است . آرى تشيع بدعتى بود در برابر سياست و عملكرد حكومتها ، نه در برابر شريعت مقدس .
اگر از متهم كنندگان شيعه در مورد آنچه كه درباره اين طايفه مرتكب شدند سؤال كنيم ، هرگز از عهدهء پاسخ برنمىآيند ، چرا كه كردارشان بر اساس تقليد كور بوده است ، و گرنه چگونه مىتوان شيعهاى كه از على و اصحاب او پيروى كردهاند بدعتگذار دانست ؟ به راستى بسيار شگفت است پيروى از على و آموختن از او و محبت اهل بيت بدعت باشد ! تمامى اين نارواها از ناحيه حاكمان و زمامداران است .
آيا بدعتگذار دانستن شيعيان با سخنان پيامبر كه در آنها صريحا لزوم دوستى على و پيروى از او آمده مغاير نيست ؟ مگر رسول خدا نفرمود : « يا على لا يحبك الا مؤمن و لا يبغضك الا منافق » ؟ [ ترجمه آن پيش از اين آمد ] چون از احمد بن حنبل در مورد اين روايت كه « على تقسيم كنندهء بهشت و جهنم است » سؤال شد ، گفت : چه كسى منكر آن است ؟ مگر پيامبر نفرمود ، لا يحبك . . . ؟ گفتند چرا ؟ احمد گفت : جاى مؤمن كجاست ؟ گفتند : بهشت . گفت :
جاى منافق كجاست ؟ گفتند : آتش ، گفت : پس على تقسيم كنندهء بهشت و جهنم است .
به هر تقدير دشمنان شيعه ، على رغم توسل به انواع ابزارها و شيوهها ، در مقابله با شيعه پيروز نشدند ، بلكه شكست خوردند . آنان به آرزوهايشان ، كه جلوگيرى از گسترش و رواج مذهب شيعى بود ، ناكام شدند ، چرا كه ابزار كار آنها و عملكردشان در اين عرصه منطبق با واقعيت نبود . اين است كه امروز شيعه در سراسر جهان پراكنده است و تعدادشان را كمتر از نود ميليون تخمين نزدهاند . بر ماست كه امروز از نويسندگانى كه اصرار بر بدگويى از شيعه را دارند ، و به دلايل عاطفى و احساسى به شيعيان حمله مىكنند ، و دنبال فرقهگرايى و جدايى بين طوايف مسلمانان هستند ، مؤاخذه كنيم و از آنها حساب بخواهيم . راستى نمىدانم كه چرا اين همه ايراد و اصرار بر مذمت از شيعيان در كام آنان شيرين نشسته است ؟
اگر بر اساس استدلال و منطق صحيح به عملكردها و اشتباهات بدگويان
الإمام الصادق و المذاهب الأربعة ( امام صادق و مذاهب چهارگانه ) ( فارسي ) — صفحة 337
مساهمون: اسد حيدر
ص٣٣٧