اوزاعى را بزرگ مىشمرد و با او مكاتبه داشت ، چرا كه او مىدانست اوزاعى گرايشى به آل محمد ندارد ، و اين از آراء و اقوال او برمىآيد . اما مقام علمى او ، چه در حيات و چه پس از مرگش ، قابل انكار نيست . ابن قطان از مالك بن انس روايت كرده است كه او گفت : ابو حنيفه و ثورى و اوزاعى در جلسات من حضور مىيافتند ؛ من پرسيدم :
كدام برترند ؟ ، گفت : اوزاعى .
او در گوشهء حمام درگذشت . برخى گفتهاند همسرش حمام را داغ كرد و در آن را به رويش بست ، و او در حمام فوت كرد .
ابن جرير طبرى
ابو جعفر محمد بن جرير بن يزيد بن خالد بن غالب طبرى ، در سال 224 در آمل طبرستان ( مازندران ) متولد شد و در سال 310 ه . ، در بغداد درگذشت .
او خود از مجتهدان بود و هرگز تقليد نكرد . او مذهبى داشت كه مدتى به آن عمل شد . گروهى ، از جمله ابو فرج معافى بن زكريا نهروانى معروف به ابن طراز ، از پيروان فقهى طبرى محسوب مىشدند . محمد بن اسحاق بن خزيمه گويد : در عرصهء زمين كسى را داناتر از محمد بن جرير نيافتم . خطيب بغدادى گويد : طبرى حافظ قرآن و عارف به آن بود ، در معانى آن بصيرت داشت ، در احكام آن فقيه و صاحب نظر بود ؛ در سنت نبوى عالم بود و طرق فهم روايات را از نظر صحيح و ناصحيح و يا ناسخ و منسوخ مىشناخت و آراء صحابه و تابعين و صاحبنظران بعدى را مىدانست .
داود بن على ظاهرى
ابو سليمان داود بن على خلف معروف به ظاهرى ، به سال 202 ه . در كوفه زاده شد و در 270 ه . در بغداد درگذشت .
وى داراى شيوهاى خاص در فقاهت و اجتهاد بود و آن عمل به ظاهر بود .
مذهب ظاهرى تا سدهء ششم هجرى رواج و پيروانى داشت . از جمله كسانى كه از پيروان و از پيشوايان مذهب ظاهر بودند عبارتند از : عبد الحق بن عبد الرحمن اشبيلى ( د 610 ه . ) ، محمد بن حسين مشهور به ميورقى ( درگذشته در اواسط سده ششم ) ، مجد الدين عمرو بن حسن بن على بن محمد بن فرج ( د 623 ه . ) كه از محدثان بود .
يكى ديگر از امامان اين مذهب محمد بن حزم [ 5 ] ( د 623 ه . ) صاحب كتاب « الفصل