طبع ، تندخويى ، بخلورزى شديد و بدرفتارى شهرت داشت . او احول بود .
او نسبت به علويان كينه فراوان داشت ، و همواره در انديشه انتقام از آنان بود و از هر فرصتى بهره مىگرفت تا آنان را خوار كند و از منزلت آنان بكاهد .
وى پس از به دست آوردن مقام خلافت به حج رفت . پس از طواف هنگام استلام حجر به دليل كثرت جمعيت نتوانست استلام كند ، جايگاهى آماده شد و او در حالى كه شاميان پيرامونش بودند ، در جايگاه نشست تا فرصت استلام به دست آيد . در اين هنگام على بن حسين زين العابدين ( ع ) به استلام حجر آمد ؛ مردم به احترامش راه باز كرده ، و در دو سوى او صف كشيدند . مشاهده اين منظره بر هشام گران آمد در خشم شد و با حالت تحقير پرسيد اين كيست ؟ فرزدق شاعر كه در آنجا حضور داشت گفت : من او را مىشناسم .
هشام گفت او كيست ؟ فرزدق در همانجا قصيده مشهورش را در مقام معرفى زين العابدين سرود كه دو بيت آغازين آن اين است :
اين شخص كسى است كه سرزمين « بطحاء » مىشناسدش و نيز كعبه حريم و حرم او را مىشناسند او فرزند كسى است كه بهترين بندگان خدا بود او پاك و پارسا و بزرگ و آشناى همگان است . . .
هشام در خشم شد و فرمان داد تا فرزدق را به زندان افكنند .
در سال 106 ه . نيز هشام به حج رفت . امام باقر ( ع ) را ديد كه در مسجد الحرام نشسته و گروهى از طالبان علم برگرد او حلقه زده و از دانش و معارف دينى و فقهى او بهره مىبرند . اين حالت بر هشام ناگوار آمد ؛ به مردى از يارانش گفت نزد باقر برو و بگو كه امير المؤمنين مىپرسد : در روز قيامت قبل از آنكه به طور نهايى به حساب افراد رسيدگى شود ، مردم چه مىخورند و چه مىآشامند ؟ هنگامى كه آن شخص سؤال را نزد امام مطرح كرد ، امام در پاسخ گفت : به ايشان بگو مردم در قيامت بر گسترهاى سفيد مانند طبق جامهشويان [ 50 ] برانگيخته مىشوند و در آن زمين درختان و نهرهايى وجود دارد و مردمان از ميوهها و آب نهرها مىخورند و مىآشامند تا رسيدگى به احوال مردم پايان گيرد .
هشام ، كه نسبت به امام كينه مىورزيد و قصدش آن بود كه با طرح اين سؤال بهانهاى به دست آورد تا و لو از باب مغالطه با امام جدل كند و با پيروزى در بحث از منزلت امام در نظر ديگران بكاهد ، وقتى كه پاسخ را از امام شنيد اميد به پيروزى در
الإمام الصادق و المذاهب الأربعة ( امام صادق و مذاهب چهارگانه ) ( فارسي ) — صفحة 163
مساهمون: اسد حيدر
ص١٦٣