شمارى از تودهء مردم زرنگ راهى جنگ با خوارج ابو عوف عبد الرحمان گرديدند .
اما در نبرد خونينى كه در جرواد كن ( جاى آن دانسته نيست « 1 » ) در ناحيهء زالق پيش آمد عزيز بن نوح كشته شد ( رمضان 216 ق / اكتبر 831 م ) . سپاهيان او حضين بن حسين طاهرى را به سركردگى خود برگزيدند ، و عبد اللّه بن طاهر نيز عباس بن هاشم و الياس بن اسد سامانى را به فرماندهى اين سپاه فرستاد . اين دو تن براى پرداختن مواجب سپاه پول فراوانى با خود به سيستان آوردند ، زيرا از آغاز شورش حمزه هيچ درآمدى از ولايت بدست نمىآمد كه بتوانند چنين مواجب و پرداختهايى را تأمين كنند . اما اكنون حضين بن حسين يك بار ديگر توانست براى مدتى كوتاه از سيستان ماليات گرد آورد و براى ولايتدار خراسان بفرستد . با اينكه بر شمار سپاه سيستان افزوده شد و انگيزههاى مالى را در آن بيدار كردند ، اين نيروى مشترك كه در بيابان راه را گم كرده بود مورد تهاجم خوارج قرار گرفت و در نزديكى زالق متحمل شكست سنگينى گرديد . محمد بن احوص و ديگر فرماندهان بلندپايهء سپاه كشته شدند . از اين روى بود كه حضين بن حسين را بجاى او ولايتدار سيستان كردند ( ذيحجهء 216 ق / ژانويهء 832 م ) . « 2 »
با برآمدن معتصم به تخت خلافت ( در رجب 218 ق / اوت 833 م ) ، عبد اللّه سمت ولايتدارى خراسان را همچنان نگهداشت ، اما در اين هنگام حسن يا حسين بن عبد اللّه سيارى را به حكومت سيستان گماشت . حسن برادرزادهاش عبد اللّه بن محمد را كه به عبدوس شهرت داشت به گرفتن و آرام كردن بست فرستاد . حكومت حسن بن عبد اللّه با پيدايى شورش تازهاى به نام ابى بن حضين دستخوش آشفتگى گرديد . بيم آن مىرفت كه چندين تن از محتشمان سيستان به شورش ابى بن حضين بپيوندند . از اين روى براى پيشگيرى از چنين اقدامى ، حسن شمارى از اين بزرگان و كارگزاران محلى را به خراسان پيش عبد اللّه بن طاهر
هامش
( 1 ) - مقايسه كنيد با تاريخ سيستان ، ص 29 ، و زيرنويس بهار ، ص 181 ، زيرنويس 3 .
( 2 ) - همانجا ، ص ص 3 - 181 .