ماندند ، و ابراهيم بن حضين ولايتدارى سيستان را نگهداشت . چون ابراهيم دوستدار صلح بود ، به آزار خوارج نپرداخت ، و در نتيجهء فعاليت ايشان نيز بالا گرفت .
سيستان در 227 ق / 2 - 841 م گرفتار سرماى سخت و يخبندان بىسابقه گرديد ، چندانكه درختان ميوه و تاكستانها خشك شدند و كميابى و و با شيوع گرفت .
عبد اللّه بن طاهر در ربيع الثانى 230 ق / دسامبر 844 م در نيشابور درگذشت و پسرش طاهر بر جايش نشست ، اما ابراهيم بن حضين همچنان ولايتدار سيستان باقى ماند . مركز فتنه و آشوب در طى اين حكومت نسبتا ديرپا ناحيهء بست بوده است نه سيستان بمعنى واقع . در آن شهر ، احمد پسر ابراهيم كه در پى حكومت مستعجل برادرش فرمانروايى يافته بود توانست با شورشهاى غسان بن نضر و احمد قولى ( قوالى ؟ ) كه اين دومى را عياران بست و سيستان پشتيبانى مىكردند ، مقابله كند و بر هر دو فايق آيد . روش خشونتآميز و سختگيرانهء يكى از كاربدستان حكومت به نام خاقان البخارى كه براى گردآورى مالياتهاى اطراف بست فرستاده شده بود شورش ديگرى را برانگيخت كه اين بار احمد بن ابراهيم را ناگزير ساخت از بست به سيستان بگريزد . در شهر بست قدرت به دست رييس يا سركردهء محتشمان محلى ، « 1 » بشار بن سليمان افتاد ، اما ستمى كه وى به مردم كرد شورش ديگرى را برانگيخت كه صالح بن نضر ، برادر غسان ، شورشى پيشين از آن به سود خود بهرهبردارى كرد . « 2 »
هامش
( 1 ) - دربارهء پايگاه رييس در مشرق عالم اسلام نگاه كنيد به :Bosworth , The Ghaznavid , their empirein Afghanistan and Eastern Iran 994 - 1040 , Edingurgh , 1963 , PP . 184 - 5 .( 2 ) - تاريخ سيستان ، ص ص 92 - 189 .