فرستاد و او نيز آنان را در هرات زندانى كرد . پس از آن ، حسن بن عبد اللّه صاحب الشرطهء خود ، محمد بن سيف طارابى را به گرفتن ياران ابى به « كوهها و دشتها و ريگهاى سيستان » فرستاد . پىآمد اين اقدام روشن نيست ، اما احتمالا اين سفر جنگى به پيروزى انجاميد ، زيرا پس از آن ديگر خبرى از ابى نمىرسد . « 1 »
در 220 ق / 835 م با خشك شدن رودخانهء هيرمند ( متن تاريخ سيستان گويا نيست : احتمالا منظور كتاب خشك شدن بخش پايين بست باشد ) سيستان گرفتار تنگى اقتصادى و مصيبت اجتماعى بزرگى گرديد . « 2 » در پى اين خشكسالى تنگى و قحطى نواحى سيستان و بست را در كام خود كشيد و يك سال تمام بدرازا كشيد ؛ اين تنگى دامنهاى چنان گسترده يافت كه حتى بازرگانان و زمينداران توانگر را نيز به كام مرگ فرستاد . عبد اللّه بن طاهر 300000 درهم براى كمك به قحطىزدگان فرستاد و اين مبلغ را رؤساى دو مكتب فقهى مسلط ولايت ( فقيهان فريقين ) ميان درويشان و توانگرانى كه حالشان تباه گشته بود تقسيم كردند . « 3 » در اين هنگام بست كه به دست عبدوس ، نايب ولايتدار اداره مىشد گرفتار دو شورش پى در پى گرديد . شورش نخست به رهبرى عبد اللّه جبلى درگرفت و با گفتوگوهاى دوسويه به آشتى انجاميد و پايان گرفت . اما شورش دوم كه به سركردگى محمد بن يزيد درگرفت به دست عبدوس فرو نشانده شد . حسن بن عبد اللّه در صفر 222 ق / فوريهء 837 م كه هنوز ولايتدارى سيستان مىكرد درگذشت ، اما پيش از آنكه بميرد ، پسر عمش نصر بن منصور سيارى را موقتا به
هامش
( 1 ) - همانجا ، ص ص 5 - 184 .
( 2 ) - مقايسه كنيد با زيرنويس بهار ، همانجا ، ص 186 ، شمارهء 3 . از ديگر بلاياى طبيعى كه سيستان بدان گرفتار مىآمد زمين لرزه بود . در فاصلهء ده سال از دو زمين لرزه ياد مىشود كه در اين ولايت روى داد ، همانجا ، ص ص 160 ، 174 .
( 3 ) - دربارهء نمايندگى مذاهب ديگر در سيستان ، مىتوان يادآور شد كه در تاريخ سيستان ، ص 174 ، از مرگ يكى از فقيهان بزرگ سيستان به نام عمرو بن عماره در پايان 199 ق / تابستان 815 م ياد شده كه مكتب فقهى سفيان ثورى را در ولايت رواج داد و مسجد بزرگى نزديك دروازهء فارس زرنگ برآورد .