روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 94

گرايد و از ستم و گناه بر كنار ماند كه قرآن فرمود : ( همانا خداوند ، شما را بدادگرى و نيكوكارى و كمك به نزديكان فرمان مىدهد و از زشتى و گناه و ستم باز مى دارد ) و عين اين عدالت ها و ستمها و نيكوكاريها و زشتى ها و تبهكارى ها از اين جهان بجهان ديگر كه دنبالهء همين دنيا و پهنهء ظهور و تجسم كردار انسانهاست منتقل مى گردد و خداوند دادگر ميزانهاى دادگرى دقيق خود را برپا مى دارد و هر كردارى را هر چند كوچك و ناچيز باشد ، بسنجش عدالت مى سنجد و بدرستى و سرعت به حساب مى آورد و چه زيبا قرآن مجيد اين قانون كلى و سنت هستى و حسابرسى دادگرانه را بيان مى دارد و مى فرمايد : ( و ميزان هاى دادگرى را براى روز رستخيز بر پاى مى داريم و به هيچ كس ستمى روا نمى داريم و هر عملى را اگر چه بسنگينى دانهء خردلى باشد باز مى گردانيم و به حساب مى آوريم ) على هم كه همان قرآن زنده و مجسم و ناطق است ، عدالتى است ممثل و محقق و عدل از سراسر وجودش مى جوشد ، از انديشه و سخن و عمل و اخلاق و حكومت و قضاوت و مردم دارى و پيوندهاى خانوادگى و اجتماعى و رفتارش با خويش و بيگانه يكسان است ، عدالت ممتاز على از عمق وجود و منشأ دادگرى مطلق هستى سرچشمه مى گيرد و از