روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 93

شگفت اينجاست كه بنا بمنطق قرآن دادگران بر صراط مستقيمند و اين قانون است طبيعى ، زيرا اگر كسى بخواهد از روى ريسمان باريكى بگذرد بايستى تعادل دقيق خود را حفظ كند و براى گذشتن از صراط مستقيم تكامل و هدايت كه از موى هم باريكتر است ، عدالت و حفظ تعادل ، ضرورى است و قرآن مجيد مى فرمايد : ( و كسى كه به عدالت فرمان دهد او بر راه راست است ) اينجاست كه دادگران محبوب خدايند و خداوند آنها را دوست ندارد و كسى كه دوست حق باشد ، آبشار عنايات حق بر جانش سرازير مىشود و صفات خدائى در وجودش تجلى مىكند و عادل نمودار صفت عدل خدائى است و چون همهء صفات خدا يكى است و تعدى در صفات و ذات خدائى راه ندارد ، پس انسان عادل و متعادل و برپادارندهء عدالت ، آئينه‌اى است كه همهء صفات خدائى در جام جانش متجلى است و همين است مفهوم محبوب خدا بودن كه خداوند فرمود : ( دادگر باشيد كه خداوند ، دادگران را دوست مى دارد ) عدالت و احسان همدوش و همطراز يكديگرند ، زيرا عدالت كار نيكو است و كار نيكو بر بنيان دادگرى و قوام مى گيرد و اين دو نقطهء مخالف ستمگرى و زشتكاريند و عادل آن كس است كه به عدل و احسان