تخطي إلى المحتوى الرئيسي

روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 317

مساهمون:

ص٣١٧
بهره مى گيرند .

تو و برادرت هر دو انسانيد

بخشى از وصيتى كه امام براى فرزندش حسن نوشت . اى پسرك من خويشتن را بين خود و ديگران ، ميزان قرار ده ، پس آنچه براى خويش مى خواهى براى ديگران هم بخواه و هر چه براى خود نمى خواهى براى آنها نيز مخواه ، چنان كه دوست نمى دارى كه به تو ستم كنند تو هم به ديگران ستم ، مكن ، و همانسان كه مى خواهى به تو نيكى كنند تو هم بمردم نيكى كن ، كردارى را كه بر مردم زشت مى شمارى بر خويشتن نيز زشت شمار ، و به آنچه مى خواهى مردم از تو خشنود باشند تو هم از آنها خشنود باش آنچه را نمى دانى مگوى اگر چه اندكى بدانى ، بهر چه نمى خواهى در باره‌ات بگويند در بارهء ديگران مگوى . اى پسرك من ، مبادا دلبستگى مردم ، به دنيا و سگ خوئى دنيا پرستان بر مردار دنيا ، ترا بفريبد كه خداوند ترا از چگونگى دنيا آگاه كرده و دنيا را به تو شناسانيده و از زشتيها و بديهايش پرده برداشته است . پس بحقيقت بايد گفت كه دنياپرستان ، سگهائى هستند كه بر