در صورتى كه گناه بزرگ ، انسان را به پشيمانى و توبه مى كشاند چنان كه امام مى فرمايد : « سخت ترين گناهان ، گناهى است كه به چشم گناهكار ، كوچك و سبك آيد » و على پيروان خود را از شتابزدگى در كار و گفتار باز مى دارد تا به پرتگاه سقوط نيفتند و هيچ انسان مهذبى نبايد خود را در معرض سقوط قرار دهد و در اين باره فرمود « خود را از شتابزدگى در كار و گفتار باز دار « و امام مى خواهد كه انسان گناهكار براى پاكسازى اخلاق خود ، هميشه از خويشتن پوزش بخواهد ولى با انديشهاى استوار ، بر انسان آگاهى مىدهد كه كار خير را پوزشى در پى نيست ، پس انسان نبايد كارى انجام دهد كه ناچار به پوزش خواهى باشد و مى فرمايد « از كارهائى كه موجب عذر خواهى است بپرهيز و بدان كه اعمال نيكو نيازمند به پوزش نيست » و دستور مىدهد كه انسان نبايد چشم به عيوب ديگران بگشايد و از عيب خويش بى خبر باشد زيرا چنين كارى ، انسان را بزشتيها مى كشاند و امام در اين باره مى گويد « بزرگترين عيب آن است كه انسان از انحرافى كه خويشتن دارد بى خبر ماند و به عيبجوئى ديگران پردازد » و مى فرمايد « كسى كه به عيوب خويش بنگرد از عيب جوئى ديگران باز مى ماند » و دستور مىدهد كه اگر از كسى كارى زشت سر زند بايستى آن را زشت شمارد و اگر نتوانست ، لااقل آن را نيكو نشمارد زيرا در آن صورت با چنان زشت كارى شريك خواهد بود چنان كه مى فرمايد « كسى كه زشتى را نيكو شمارد در آن شريك خواهد بود »
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 232
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٣٢