كه همان خداوند دادگر است همهء انسانها را برابر ميداند و فرقى بين انسانى با ديگر انسانى نمى گذارد زيرا همه در صفت انسانيت يگانهاند و در ترازوى وجود هم وزن و هم ارجند و امتياز آنها به عمق آنها و ميزان سود رسانى آنهاست و هر كس نيكو عمل كرد و بمردم سود رسانيد قانون عدالت وجود به او پاداش مىدهد و آن كس كه بباطل گرائيد و زندگى به بيهودگى گذرانيد و حق ديگران را ربود ، همان قانون دادگر هستى ، او را به ميزان تبهكاريش كيفر مىدهد ، در اين باره امام از عدالت عادل مطلق هستى چنين سخن مى پردازد : « در پيشگاه دادگريش ، هرگز كسى جلوگير كسى ديگر نشود ، و هيچ صدائى او را از شنيدن صداى ديگرى باز ندارد ، خشم و انتقامش او را از مهربانى دور نسازد و رحمت و عنايتش ، مانع كيفر و عذابش نگردد » در اينجا به سخن گسترش بيشتر مى دهيم و بيان مى داريم كه على بن ابي طالب پرده از چهرهء زيباى عدالت آفرينش برداشت ، عدالتى كه در ذات همهء موجودات قانونى حاكم و برتر پديد آورد ، قانونى كه مى بخشد و بازميدارد ، و پاداش مى بخشد ، بدين گونه همهء كائنات توان آن را دارند كه به فرمان ارادهء دادگر هستى ، عدالت را اجرا كنند و خود ميزان قضاوت را برپا دارند على بن ابي طالب با بينش عميق خويش ، دريافت كه اجزاء وجود به يكديگر تكيه دارند و هماهنگ هم بنيانند كه اگر چيزى در جائى كاسته شود بديگر جاى افزايش يابد و كمى و فراوانى هر دو
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 205
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٠٥