14 آشتى و جنگ
پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - هنگامى كه فضائل أهل بيت ، يعنى على و فاطمه و حسن و حسين - عليهم السّلام - را ، بازگو مىكرد ، به آنچه مىكرد و به پايگاه ايشان نيك واقف بود ؛ معلّمى بود كه مىخواست أمّت خود را با هدايتگرانى كه جانشين خويش مىسازد و مادام كه أمّت بديشان متمسّك باشند گمراه نمىشوند ، آشنا سازد .
پيامبر ، هنگامى كه ايشان را به نام ياد كرد ، بدين نكته تصريح نمود و فرمود :
[ 158 ] هان ! نامهاشان را برايتان آشكار ساختم تا گمراه نشويد . « 1 »
پيامبر ، در هر حال و هر جاى ، برترى ايشان را إعلان كرد ، و هر آنچه را لازم بود ، از بزرگداشت ايشان ، أمر به مودّت و حبّشان ، و نهى از دشمنى و آزارشان ، به مردم آگاهانيد ؛ تا آنجا كه اين أمر ، آوازه و شهرتى فراگير و إنكار ناپذير يافت .
أمّا اين كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - إعلام كرد كه « با آشتىجويانشان آشتى جو و با ستيزندگان با ايشان ، ستيزنده است » ، چيزى است بس شگفت ! مگر ايشان در ميدان كارزاراند ؟ ! يا مگر پيامبر انتظار دارد به پيكار با خاندانش برخيزند كه موضع خود را در برابر اين كار إعلام مىكند ؟ ! اينان ، همان خاندانىاند كه در پناه او و در سايهء تجليل و احترام او مىزيند و او ايشان را در فيض « تفضيل » هاى خود غرقه مىسازد و أمّت خويش را به تقديس و تكريم ايشان أمر مىكند ! پس براستى شگفت است كه او على و فاطمه و حسن و حسين را كنار هم
هامش
( 1 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 123 ) .