خستو بودند ؛ آنجا كه بزرگ مهاجران و أنصار ، عمّار ، در صف لشكريان إمام بود ؛ كسى كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - او را مژدهء بهشت داده ، و به او فرموده بود : « تقتلك الفئة الباغية » « 1 » ( يعنى : گروه تجاوز پيشه تو را مىكشد ) ، و گروه معاويه وى را به قتل آورد .
و نهروان : آنجا كه « قرآنيّون » ى كه قرآن از حلقومهاشان آن سوتر نرفته بود « 2 » ، با إمام رويارو شدند ؛ آنان كه بمانند تيرى كه نشانه را بشكافد و از آن سويش بدر آيد ، از دين برون شدند ، و هم ايشان گروه « از دين برونشدگان » ( مارقان ) بودند .
در همهء اين حالات و جايگاهها نيز ، إمام حسن و إمام حسين - عليهما السّلام - در كنار پدرشان ، أمير مؤمنان - عليه السّلام - ، بودند .
بارى ، پس از آن ، با إمام حسن - عليه السّلام - جنگ نظامى و روانى پيشه كردند ، تا روزگارش سپرى شد . سپس با إمام حسين - عليه السّلام - جنگيدند ، تا در روز عاشورا خون پاكش را بريختند .
پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ، آنجا كه به ايشان فرمود : « من با كسى كه با شما بستيزد ، در ستيزم » ، موضع خويش را نسبت به همهء اين جنگها إعلام كرد .
ولى أهل بيت تنها از آن روى كه به سيرت پيامبر پايبند بودند ، آماج پيكارگرى قرار گرفتند .
هر يك از ايشان ، بود و نبود خويش را در راه رسالت محمّدى نثار كرد تا جائى كه جانهاشان بهاى نگاهبانى اين رسالت گرديد ؛ باشد كه شعلهء آن فرو نميرد و نشانههاى آن نابودى نپذيرد .
هامش
( 1 ) . ابن حجر عسقلانى مىگويد : اين معنا كه عمّار را « فئهء باغيه » به قتل مىرساند ، از پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - به تواتر رسيده . نگر : الإصابة فى تمييز الصّحابة ، ط . دار إحياء التّراث العربىّ ( افست از روى چاپ 1328 ه . ق ) ، 2 / 512 .
( 2 ) . تعبير نويسنده ناظر به حديثى نبوى است . نگر : مرآة العقول ، 12 / 500 .