آن ستمپيشگان به هيچ حرمتى در حقّ كعبه و حرم پايبند نبودند و آمادگى داشتند كه در ساحت حرم بىگناهان را به قتل آورند و پردهء ناموس مردمان بدرند و حتّى آماده بودند - چنان كه بارها در روزگار سياه حكمرانيشان براى دستيابى به أغراض سياسى ننگين چنين كردند - حرم را ويران كنند و به آتش كشند .
در اين حال ، إمام حسين - عليه السّلام - مىتوانست إمكان اين فرومايگى و ناكسى را از ايشان سلب كند و فرصت اين سياهكارى را برايشان فراهم نسازد و جان گرامى و خون پاك خويش را وسيلهء تحقّق خواست پليد سياهكاران قرار ندهد ، تا اينان نتوانند ، بخاطر حضور إمام در حرم ، با كشتن او و هتك حرمت حرم ، به خواستهاى پليد خويش دست يابند . هر چند كه به هر روى ، إمام - عليه السّلام - مظلوم مىبود ؛ ولى اين ، غايت ارج نهادن به كعبه و پاسداشت حرمت حرم است .
إمام حسين - عليه السّلام - هنگامى كه ابن عبّاس در برابر حركتشان به عراق ايستادگى نمود ، بدين هدف تصريح نمودند و فرمودند :
[ 243 ] اگر به فلان و به همان مكان كشته شوم ، دوستتر دارم تا اينكه حرمت حرم شكسته گردد .
[ 244 ] و در گزارش ديگر آمده : . . . دوستتر دارم تا اينكه به واسطهء من حرمت حرم را بشكنند . « 1 »
نقلى هم كه در گزارش طبرانى آمده است ، اين است كه : « . . . دوستتر دارم تا اينكه بخاطر من حرمت حرم خداوند و پيامبرش شكسته گردد » « 2 » .
چنين كارى كارستان تنها ويژهء أهل بيت - عليهم السّلام - است و مسلمانان بايد ارجگذار آن باشند .
هامش
( 1 ) . نگر : مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 142 ) .
( 2 ) . نگر : تاريخ دمشق ، ترجمهء الإمام الحسين - عليه السّلام - ( صص 190 - 193 ، هامش : 3 ) .