بسيار طولانى با منصور و عمرو و دستهء جديدى ( كه به زودى ذكر آنها به ميان خواهد آمد ) ، يعنى سامانيان ، بود ، تا اينكه در سال 885 / 886 ميلادى ( برابر 272 هجرى ) توانست نيشابور را به تصرف درآورد « 1 » و اين شهر را مبدأ اقدامات نظامى آيندهء خود در مازندران - كه دربارهء آن بايد بعدا بحث شود « 2 » - قرار دهد ؛ ولى در نتيجه ، وى از نظر خلافت موقتا ارزش خود را به عنوان وزنهء تعادلى در برابر صفاريان از دست داد : بخصوص بيشتر از اين جهت كه در اين بين در طرف مشرق سلسلهء جديدى شروع به پىريزى و استقرار نموده بود كه از نظر خلفا وضع و رفتار آنان براى همپيمانى و همكارى ، بهتر و مناسبتر مىنمود .
هامش
( 1 ) - طبرى ، رديف 3 ، ص 2135 و 2141 ؛ ابن الاثير . ج 7 ، ص 122 و 132 .
( 2 ) - رجوع كنيد به فصل آينده .