همين سياهپوستان در روز سيزدهم اوت سال 870 ( 12 رمضان 256 هجرى ) با تصرف اهواز راه ورود به خوزستان و فارس را به چنگ آورده بودند .
ولى براى يعقوب نيز اين پيشروى به طرف شرق منافعى در برداشت ، بدون اينكه بدين سبب ناگزير شود به كلى از خطهء فارس منصرف گردد . از طرف ديگر چون يكى از افراد خانوادهء طاهريان موسوم به سليمان بن عبد الله از خراسان برخاسته و مهاجمانه در اواخر تابستان سال 869 ميلادى « 1 » بغداد را به زور تصرف نموده بود « 2 » ، طاهريان سخت مورد بىلطفى دربار خلفا واقع شده بودند ؛ و به همين جهت الموفق در صدد بود كه استقلال و قدرت روز افزون اين سلسله را محدود نمايد و به نظر وى يعقوب كه در زمان تصرف هرات و پوشنگ با طاهريان خصومت پيدا كرده بود وسيلهء مناسبى براى اين مقصود بود .
به علاوه اهميت طاهريان نيز بدين سبب دچار مخاطره و شكست شد كه حسن بن زيد علوى زيدى به سبب عدم محبوبيت يكى از شاهزادگان طاهرى كه به عنوان حاكم در مازندران ( طبرستان ) مىزيست توانست به آسانى قيام كند ( روز سهشنبه اول نوامبر 864 برابر با 25 رمضان 250 هجرى ) و در نتيجهء موافقت عمومى مردم در روز 29 نوامبر همان سال ( 23 شوال ) در آمل زمام امور حكومت را به دست بگيرد « 3 » ، اما در عين اينكه طاهريان با وجود موفقيتهاى
هامش
( 1 ) - 12 / 8 تا 10 / 9 از سال 869 برابر با رمضان سال 255 هجرى .
( 2 ) - طبرى ، رديف 3 ، ص 1787 ؛ - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 613 ؛ ابن الاثير ، ج 7 ، ص 66 .
( 3 ) - طبرى ، رديف 3 ، صفحات 1523 تا 1535 ؛ - حمزهء اصفهانى ، ص 148 و 152 ؛ - گرديزى ( زين الاخبار ) ص 10 ؛ - مسعودى ( مروج ) ، ج 7 ، ص 342 به بعد ؛ ابن اسفنديار ( تاريخ طبرستان ) ، ص 158 به بعد و 162 تا 179 ؛ - اولياء ( فهرست : 191 ) ، صفحات 64 تا 69 ؛ - مستوفى ( تاريخ گزيده ) ، ص 327 به بعد ؛ - ابن الاثير ، ج 7 ، ص 41 ؛ رجوع شود نيز به :
در اين مقاله طى صفحات 253 تا 263 صورتى از فرمانروايان سالهاى 864 تا 828 ديده مىشود .