عمرو العلا هشم التريد لقومه
و رجال مكّة مسنتون عجاف
سفرين سنّهما له و لقومه
سفر الشتاء و رحلة الأصياف
و قال أيضا .
تحمّل هاشم ما ضاق عنه
و أعيا أن يقوم به ابن بيض
أتاهم بالغرائر متأقات
من أرض الشام بالبرّ النفيض
فوسع أهل مكّة من هشيم
و شاب البرّ باللَّحم الغريض
سورة أ رأيت
و اينسوره را الدين و ماعون نيز خوانند و مكيست و نزد ضحاك مدنى و گويند بعضى مدنى و بعضى مكيست . و هفت آيه است نزد اهل عراق و شش نزد غير ايشان و اختلاف در آيهء يُراؤُنَ است كه عراقيست .
و ابى بن كعب از سيد عالم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم روايت كرده كه هر كه اينسوره را بخواند حق سبحانه و تعالى او را بيامرزد اگر زكات مال داده باشد ، و عمرو بن ثابت از ابو جعفر عليه السّلام نقل كرده كه هر كه أَ رَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ را قرائت كند در فرايض و نوافل حقتعالى نماز و روزهء وى را قبول فرمايد و آنچه در دنيا از او صادر شده حساب ننمايد .
و بدان كه حق سبحانه چون در سوره مذكوره ذكر نعم خود نمود بر قريش در اين سوره اظهار تعجب مىفرمايد از تكذيب ايشان با وجود اعطاء عظم نعم خود بر ايشان و مىگويد كه :
( 1 ) -
* ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ أَ رَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ ) * آيا ديدى اى محمّد و دانستى آن كسى را كه تكذيب مىكند * ( بِالدِّينِ ) * بروز جزاء يا بدين اسلام و باور نميدارد آن را با وجود وضوح امر آن و قيام حجج بينه بر صحت آن بعضى از مفسران بر آنند كه نصف اول اينسوره در شأن كافران است و نصف آخر در بارهء منافقان ، و كلبى گفته كه اينسوره دربارهء عاص بن وائل سهمى فرود آمد ، و نزد سدى و مقاتل بن حيان در شأن وليد مغيره نزول يافته ، و عطاء از ابن عباس نقل كرده كه دربارهء مردى بخيل از