سورة القريش
مكيست و پنج آيتست نزد حجازيان و چهار نزد غير ايشان اختلاف در آيه مِنْ جُوعٍ است كه حجازيست .
و ابى بن كعب از حضرت پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم روايت كرده كه هر كه لإِيلافِ قُرَيْشٍ بخواند حق سبحانه و تعالى او را بعدد هر كه طواف كعبه كرده و در آنجا معتكف شده ده حسنه بدهد ، و ابو بصير از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام روايت نمود كه هر كه لإِيلافِ قُرَيْشٍ بخواند حق سبحانه و تعالى او را در روز قيامت بر مركبى از مراكب بهشت سوار كند و ببهشتش رساند و او را بر موائد بنشاند و عياشى باسناد خود از مفضل بن صالح نقلكرده كه گفت من از ابو عبد اللَّه عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود
لا تجتمع بين سورتين فى ركعة واحدة إلا الضحى و الم نشرح و الم تر كيف . و لايلاف
و هر يك از ايندو در حكم سورهء واحدهاند ، و مرويست كه ابى بن كعب در صحف خود ميان آيند و سوره ببسمله فصل نكرده و عمر بن ميمون از دى روايت كرده كه نماز شام را در خلف عمر بن خطاب ميگذاردم وى در ركعت اولى وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ قرائت ميكرد و در ثانيه أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ . و لإِيلافِ قُرَيْشٍ و باجماع علماى ما نيز جمع ميان ايندو سوره در نماز واجب است اما با وجوب بسمله بينهما وام هانى دختر ابو طالب از سيد عالم صلَّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه خداى تعالى قريش را بر قبايل ديگر بهفت چيز تفصيل داد يكى آنكه مرا از ايشان گردانيد ، دوم نبوت را در ميان ايشان وضع فرمود سوم آنكه ايشان را حجّاب كعبه ساخت ، چهارم نصرت حاج و سقايت را بايشان تفويض فرمود ، پنجم آنكه مظفر گردانيد ايشان را بر اصحاب فيل ، ششم سوره اى بديشان كرامت فرمود كه كسى ديگر را بايشان شريك نساخت يعنى لإِيلافِ .
و بدانكه چون حق سبحانه عظم ذكر نعمت خود كرد بر اهل مكه كه آن مظفر ساختن ايشان بود و استيصال اصحاب فيل در عقب آن بيان نعمت ديگر مىكند براى ايشان بقوله :
( 1 ) -
* ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ لإِيلافِ قُرَيْشٍ ) * در بعضى تفاسير آوردهاند كه قريش را براى تجارت دو سفر بود زمستان به يمن رفتند و تابستان بشام و اهل يمن و شام و ساير مردمان ايشان را اهل