برخورداريد . و آن ثمرهء خيراتى را كه كسب كرده اى ، خواهى ديد . و سه بار اين كلام را تكرار كرد . در اينجا بود كه حارث برخاست ، و با شادمانى عباى خود را مىكشيد ، و گويى مىگفت كه ديگر من نگرانى ندارم ، كه چه زمانى مرگ را ملاقات كنم ، يا او به ديدارم آيد .
جميل بن صالح نقل مىكند كه سيد بن محمّد ، اين اشعار را بر من خواند :
- شگفتا از گفتار على درباره حارث ، و چه مقام شگفتى با اين گفته براى او رسيده است .
- آنجا كه فرمود : اى حارث هر كس بميرد ، مرا ديدار مىكند ، خواه مؤمن باشد و خواه منافق .
- در آن لحظهء مرگ ، او مرا مىبيند ، و من نيز او را با اسم و وصف و كردارى كه داشته ، مىشناسم .
- تو نيز اى حارث ، كه در صراط مرا خواهى ديد ، هرگز بيمى به خود راه مده ، و از لغزش و اشتباه خود نترس .
- من در آن حال كه تشنه خواهى بود ، چنان شربت خوشگوار و خنكى بر تو خواهم داد ، كه در شيرينى ، آن را عسل خواهى يافت .
- آنگاه كه آتش عذاب شعله ور شود ، من خطاب به آتش خواهم گفت كه حارث را ترك كن ، و مزاحم اين مرد مباش .
- خواهم گفت كه او را رها كن و به دو نزديك نشو ، كه او چنگ در ريسمانى زده است كه با ريسمان پيغمبر پيوند دارد .
حارث همدانى - چنان كه ذهبى در ميزان الاعتدال آورده - در سال 65 وفات كرده ، و همين تاريخ را ابن حبان در تهذيب التهذيب ج 2 ص 147 و مورخ معروف عبد الحى در شذرات الذهب ج 1 ص 73 ذكر كردهاند ، بنابر اين آن تاريخى كه در « خلاصه تهذيب الكمال » ص 58 آمده و وفات او را در سال 165
الغدير ( فارسي ) — صفحة 52
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٥٢