همين براى اثبات سستى سند و بطلان روايت كفايت مينمايد و نيازى نيست به معرفى شاميانى كه در سند آن نام برده شدهاند و همگى دشمن حقند و مخالف خاندان پاك پيامبر اكرم ، يا ذكر اين كه « مرسل » است و همين « ارسال » مايهء سستى آن .
بگذريم از اين كه متنش با اصول مسلم اعتقاد اسلامى منافات دارد ، زيرا بر همهء كارها و گناهانى كه تا آخرت مرتكب شود صحه ميگذارد و اجازه ميدهد هر چه دلش خواست بكند و از عواقب آن نهراسد ، و همين بدترين شكل به گستاخى انداختن است . از معصومان كه بگذريم به چه كسى ميتوان گفت : هر كارى كه انجام دهى آمرزيده خواهد بود . هرگاه چنين حرفى به كسى زده شود سبب ميگردد كه ارتكاب گناه و جنايت را كارى سهل و ساده پندارد و از كيفر آخرت بيمى به دل راه ندهد و رفته رفته بر گستاخى و سركشى بيفزايد و اراده را تسليم هواى نفس سازد و تن به بلهوسى و شهوترانى سپارد .
آرى ، تاريخ زندگى عثمان براستى دليل صحت متن اين روايت است ، زيرا نشان ميدهد كه در زندگى هيچ از عواقب كارهاى زشتش نمىهراسيده و بى محابا به هر جنايت و خلافى دست ميآلوده است پندارى از وضع اخرويش اطمينان خاطر دارد و آخرت را در هر صورت به مراد دل مىبيند !
گرفتيم كه كارهاى نيك كارهاى بدى را كه شخصى در گذشته مرتكب شده - البته باستثناى آنچه حقوق مردم را پايمال كرده و انسان را از دين بدر ميسازد - بزدايد و محو گرداند ، لكن اينطور نيست كه كارهاى بدى را هم كه شخص در آينده ممكن است مرتكب شود بزدايد . به كارهاى عثمان كارى نداريم ، كدام كار نيك هست كه به انجام دهنده اش امكان و اجازه ميدهد هر چه را خواست تا قيامت مرتكب شود ، و تضمين كند كه همهء گناهانش كه در آينده صورت ميگيرد آمرزيده شود ؟ ! مگر در قاموس اسلام بالاتر از ايمان كارى هست ؟ معذالك ، ايمان هرگز نميتواند گناهان آيندهء مؤمن را آمرزيده سازد ، و فقط كارهاى بد گذشته اش را مىزدايد . ميفرمايد : « كسانى كه ايمان آورده و كارهاى پسنديده كردند و به آنچه بر محمد نازل گشته - و حق است و
الغدير ( فارسي ) — صفحة 234
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢٣٤