پرداخت آن فراز هماهنگ مىشود كه اين كار را با مسلمان شمردن عمويش به انجام رسانده و چون در ميان كسانى كه آن جا بودند برخىشان اين ويژگى ابو طالب را از نماى بيرون زندگى او - كه با قريش سازگار مىنمود - در نيافته بودند از اين روى آمرزش خواهى پيامبر را به گفتگو نهاده يا آن را دست افزارى براى آن گردانيدند كه براى بت پرستان آمرزش بخواهند چنان چه بسا هنگام نيز كار ابراهيم ( ع ) را در اين باره پشتوانهء خود گرفتند و آن گاه خداوند پاك آن فراز و فراز پس از آن را فرستاد كه هم پيامبر ( ص ) را از كار نادرست بر كنار بشمارد و هم انگيزهء ابراهيم ( ع ) را نيز در آن كار بازگو كند و كم و بيش بنمايد كه آن كس كه پيامبر ( ص ) براى او آمرزش خواست ، به گونه اى كه ايشان مىپندارند بت پرست نبود و پايگاه پيامبرى از آمرزش خواهى براى بت پرستان سرباز مىزند ، پس همان سر زدن اين كار از وى ( ص ) نشانه اى بس روشنگر است كه ابو طالب بت پرست نبوده چنان چه يگانه مردان توده نيز اين را دريافتند و در آمرزش خواهى براى پدران بت پرست خويش كار پيامبر ( ص ) را دستاويز نگردانيدند و براى گفتگو در اين زمينه كار ابراهيم ( ع ) را پشتوانه گرفتند و بس چنان كه در گزارشى درست از سرور ما فرمانرواى گروندگان ( ع ) گذشت كه گفت شنيدم مردى براى پدر و مادر بت پرستش آمرزش مىخواست گفتم : براى پدر و مادر بت پرستت آمرزش مىخواهى ؟ گفت مگر ابراهيم چنين نكرد . . . تا پايان گزارش بر گرديد به ص 18 و 19
و اگر اين مرد ابو طالب را بت پرست مىشمرد ، براى درست نمودن كار خود ، آمرزش خواهى پيامبر اسلام براى ابو طالب را - كه بر هيچ كس پوشيده نبود - بهتر مىتوانست پشتوانه گرداند تا آمرزش خواهى ابراهيم را براى پدرش با آن كه چنان نكرد و گفتگو را در همان مرز بسنده شمرد .
7 - ما گرفتيم كه گزارش بخارى درست و پذيرفتنى است و اين را هم نديده مىگيريم - كه چنان چه در ج 14 ص 318 و 319 از برگردان پارسى گذشت - به گواهى
الغدير ( فارسي ) — صفحة 25
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢٥