و شايد اين نماى برونى ، همان باشد كه ابن سعد و ابو الشيخ و ابن عساكر از زبان سفيان بن عيينه آوردهاند كه عمر گفت چون ابو طالب در گذشت برانگيختهء خدا ( ص ) به وى گفت : خدا تو را بيامرزد و بر تو مهربانى نمايد همچنان براى تو آمرزش خواهم خواست تا خدا مرا از اين كار باز دارد پس مسلمانان ، آغاز كردند به آمرزش خواستن براى مردگانشان كه بر كيش بت پرستى مرده بودند پس خداوند اين فراز را فرو فرستاد : پيامبر و گروندگان به او را نمىرسد كه آمرزش بخواهند براى بت پرستان . الدر المنثور 3 / 283 .
با اين همه - چنان چه در ص 14 گذشت - تودهء مسلمان همداستاناند كه سورهء برائت - كه اين فراز ارجمند را در خود دارد - باز پسين بخشى است كه از قرآن و پس از افتادن مكه به دست مسلمانان فرود آمده به اين گونه كه برانگيختهء خدا ابو بكر را فرستاده سوره را نيز به او داد تا آن را بر مردم مكه بخواند سپس با دستور ديگرى كه از خداى پاك به او رسيد اين كار را از او پس گرفت و سرور ما فرمانرواى گروندگان را به اين كار برگماشت و گفت : جز من يا مردى از من هيچكس نبايد آن را برساند ( 1 ) و در گزارشى درست كه آن را از چند راه در ص 20 آورديم آمده است كه دستور به خوددارى از آمرزش خواهى در سال نهم و پس از بازگشت برانگيختهء خدا ( ص ) از نبرد تبوك ، فرود آمده پس با همهء اين زمينهها چگونه مىتوان فرود آمدن آن را در هنگام درگذشت ابو طالب يا چند روز پس از آن دانست ؟ و آن چه را بخارى و همانندان او در گزارش ياوهها آوردهاند كجا مىتواند درست باشد ؟
6 - ساختمان و پرداخت اين فراز ارجمند كه دربارهء آمرزش خواهى است به جاى آن كه آشكارا دستور به خوددارى از اين كار بدهد ، نادرستى چنين كارى را مىرساند پس نشان نمىدهد كه برانگيختهء خدا ( ص ) به اين كار دست زده و سپس دستورى به خوددارى به وى رسيده و تنها هنگامى آمرزش خواهى او با
هامش
( 1 ) برگرديد به جلد ششم از همين كتاب ما ص 338 تا 350 از چاپ دوم .