پندار مردم را در فراز زير از آن پرهيز مىداده است :
هيچ گروهى را نيابى كه - همراه با گرويدن به خدا و به روز باز پسين - دوستى كسانى را در دل بپرورانند كه با خدا و برانگيختهء او سر جنگ و دشمنى دارند ، هر چند از پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشان ايشان باشند ، ( خداوند ) باور داشتن به خويش را در دلهاى ايشان نگاشته و با روانى از سوى خويش نيرومندشان ساخته است . . .
اين فراز آيهء 22 از سورهء مجادله است كه در مدينه فرود آمده آن هم - به گواهى « الاتقان » 1 / 17 - هم پيش از سورهء برائت - كه جلوگيرى از آمرزش خواستن را در برداشت - هم پيش از شش سورهء ديگر كه نيز پيش از فرود آمدن برائت و پس از سورهء مجادله فرود آمده . زيرا به گزارش ابن ابى حاتم و طبرانى و حاكم و ابو نعيم و بيهقى و ابن كثير - چنان كه در تفسير او 4 / 329 مىبينيم و نيز در تفسير شوكانى 5 / 189 و تفسير آلوسى 28 / 37 - اين آيه در روز گير و دار بدر فرود آمده و آن رويداد نيز سه سال پس از كوچ كردن پيامبر از مكه پيش آمده . يا به گزارش برخى از روشنگران در زد و خورد احد فرود آمده كه آن نيز - به گواهى حلبى در سرگذشت نامهء خود - بىهيچ چون و چرائى از سوى هيچ كس در سال سوم روى داده با اين زمينه چينىها فرود آمدن آن بايستى سالها پيش از فرود آمدن فرازى باشد كه از آمرزش خواستن براى بت پرستان جلوگيرى مىكند .
و تازه آمرزش خواهى پيامبر به آن گونه ، با اين دستور ديگر از خداى برتر از پندار نيز ناساز بود كه مىگويد :
اى كسانى كه به آئين راستين گرويدهايد ! با چشم پوشى از گروندگان ، كسانى را كه بيرون از كيش شمايند سرپرست و دوست خويش نگيريد . آيا مىخواهيد براى خداوند و به زيان خودتان نشانه اى روشن پديد آريد .
اين دستور نيز در آيهء 144 از سورهء نساء است كه به گفتهء نحاس و علقمه
الغدير ( فارسي ) — صفحة 15
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١٥