357 تا 360 پشتوانهء روشنگرى قرآن گرديده بس مىشماريم و پرسش پيشين را باز به ميان مىآريم : اين گونه روشنگرىها براى شيعه چه ارزشى دارد ؟
سه - در ص 109 تا 120 گزارشها و برداشتهاى فراوانى ياد شده است در نكوهش خوانندگى و نوازندگى و دست افشانى و پايكوبى ، كه چون با آنها روبرو مىشويم دو پرسش بر ايمان پيش مىآيد :
الف : اين گزارشها و برداشتها براى شيعه چه اندازه ارزش دارد و آيا ما مىتوانيم آنها را دست افزارى گردانيم براى شناخت دستورهاى خداوند كه بايد بدان گردن نهاد ؟
ب : اگر گرفتيم كه اينها دست آويز استوارى نباشد ، چه ملاكى مى - تواند ما را يارى دهد تا فرمان آئين خويش را در اين باره دريابيم ؟
پرسش نخست را هنگامى مىتوان پاسخ داد كه بدانيم اين گزارشها را چه كسانى بازگو كرده و اين برداشتها از آن چه كسانى است و ايشان تا چه اندازه در نزد شيعه ، شايستهء ارج نهادناند براى روشن ساختن اين زمينه ، اينك كسانى از ايشان را - با نمونهء گزارش و برداشتهاشان كه در ديدهء شيعه بىارج است - ياد مىكنيم .
1 - ابن ابى جمره : بنگريد به گزارش گزافه آميزى كه دربارهء دانش عمر بازگو كرده و به دنبال آن نيز لافى بدين گونه زده : « هيچ يك از جانشينان پيامبر ( در دانائى ) به پاى وى نرسند - چه رسد به ديگر ياران پيامبر و چه رسد به آيندگانشان » و اين هم از داورى خود امينى دربارهء ابن ابى جمره : با سخنان زر اندود ، زمينههاى درست را از چشم ساده دلان توده نهان مىدارد و اين كار را كه نزد خدا بسى سهمناك است آسان مىشمارد ( ص 151 - 152 ) .
2 - ابن ابى حاتم : بنگريد به گزارش وى در ص 20 كه مىرساند خداوند با فرستادن آيه اى از قرآن ، مادر پيامبر را شايستهء آن ندانست كه برايش آمرزش
الغدير ( فارسي ) — صفحة مقدمة 15
مساهمون: جمعي از مترجمين
صمقدمة ١٥