از برانگيختهء خدا پشتيبانى و پاسدارى مىكنم
چنان نيست كه من در برابر دشمنان او به آرامش و نرمش رفتار كنم
و خود را همچون شتران خردسال كه از نره شتر مىترسند بنمايم
بلكه مانند شير در بيشه اى تنگ و پر درخت ،
در برابرشان غرشى بلند سر مىدهم »
سرودههاى بالا را - با يك بيت افزونتر - در ص 24 از ديوان ابوطالب هم توان يافت .
سرور ما ابوطالب را سروده هائى هم هست كه براى نجاشى نگاشت و اين پس از آن بود كه عمرو بن عاص به سوى كشور حبشه بيرون شد تا در نزد نجاشى براى جعفر بن ابيطالب و يارانش نيرنگى بيانديشد و در اين سرودهها نجاشى را بر آن مىدارد كه جعفر را گرامى دارد و از آنچه عمرو مىگويد روى بگرداند و ابيات زير از آن جمله است :
« كاش مىدانستم كه جعفر در ميان مردم چگونه است ؟
و نيز عمرو و دشمنان نزديك پيامبر چگونه ؟
و آيا جعفر و ياران او از نيكوكارىهاى نجاشى بهره اى يافتند
يا بر انگيزندهء بدىها از اين كار جلو گرفت ؟
بدان كه تو به راستى با پرهيزت از كردار ناپسند ، مردى بزرگ و بزرگوار
هستى
كه هر كس در كنار تو پناهى بجويد نوميد نخواهد شد و مىدانيم كه
خداوند ؛ برترى و توانائى تو و وسايل نيكو كارىات را افزون گردانيده
و همهء اينها با تو پيوند خورده »
تاريخ ابن كثير 3 / 77 شرح ابن ابى الحديد 3 / 314
ابن ابى الحديد در شرح خود 3 / 315 مىنويسد : و هم از سرودههاى مشهور او اينها است كه خطاب به محمد گفته و به آن وسيله ، نگرانى او را فرونشانده و
الغدير ( فارسي ) — صفحة 266
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢٦٦