« براى بزرگداشت او نام وى را از خود گرفت . . . »
و حسان بن ثابت نيز اين شعر را در ميان سرودههاى خود گنجاند و گفت :
نمىبينى كه خداوند بندهء خويش را با نشانههاى توانائىاش بفرستاد
و خدا از هر چيزى بزرگتر و برتر است
براى بزرگداشت او نام وى را از خود گرفت . . .
زرقانى نيز در شرح المواهب مىنويسد - 3 / 156 - همين معنى به ذهن حسان نيز آمده و شايد هم كه او شعر ابوطالب را تضمين كرده باشد چنانچه در الخميس همين قول اخير را گرفته . در اسنى المطالب ص 14 نيز شعر بالا از ابوطالب دانسته شده
و هم از اشعار معروف او چنانچه ابن ابى الحديد در شرح خود 3 / 315 مىنويسد اين است :
« تو محمد پيامبرى ، سرورى بزرگ و سالار توده و مهترى يافته
براى سرورانى گرامى ، پاكان پاكزاد
بهترين دودمان آن است كه بنياد آن را
عمرو ( هاشم ) آن بردبار و بخشندهء يگانه نهاد
و هنگامى كه زندگى بر مردم مكه دشوار شد
او در كاسههاى بزرگ ، خوراكى از خرما و روغن و ماست ، برايشان ميريخت
و با اين كار ، شيوه اى بنياد نهاده شد در تريد كردن نان ( براى بينوايان )
سيراب كردن حاجيان با ما است
آن هم با آبى كه مويز سياه در آن سائيده شده و آن را شيرين و گوارا
ساخته ( 1 )
هم مأزمان ( 2 ) از ماست
هامش
( 1 ) ترجمهء اين بيت پس از اصلاح متن آن با مقابلهء بحار مجلسى ج 35 ص 164 انجام گرفت كه واژهء يمات را به يماث برگردانديم . ( م )
( 2 ) مأزمان جائى است در مكه ميان مشعر الحرام و عرفه و خود دره اى است ميان دو كوه .