اين مردك و نسبت قول بنزول آيه متعه به شيعه فقط تماما مقدّمه براى سب و ناسزاگوئى بساحت مقدس دو امام بزرگوار معصوم حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق عليهما الصلاة و السلام است و او هر كس كه صاحب انصاف و وجدان باشد ميداند كه چهار امام قوم او ‹ 1 - ابو حنيفه امام حنفىها 2 - محمد بن ادرس شافعى امام شافعىها 3 - مالك ابن انس امام مالكىها 4 - احمد بن حنبل امام حنبلىها در علمشان خوشه چين علم آن دو بزرگوار ميباشند ) پس اگر نزد ايشان چيزى از علم پيدا شود پس از اين سرچشمه گوار است و حضرت باقر و صادق همان حضرت باقر و صادقند ، و موسى الوشيعه هم همين موسى الوشيعه و خداوند همان خداى دادگر عادل است و الى الله المشتكى ، و شكوه و شكايت من بسوى خداست .
و بيائيد از مردك سئوال كنيم از ادب بيانيكه او فهميده و بر اين گروه بزرگان در قرنهاى گذشته مخفى مانده و از نقصانيكه او شناخته و پيشوايان قوم او بر تقدير نزول آيه در متعه ندانستهاند آن چيست و كجاست ، و از چه كسى اختيار كرده و چه كسى آن را گفته و چه دليلى براى اوست و از چه كسى آن را فرا گرفته و براى چه آن را پيشينيان و پسينيان كتمان كردهاند تا نوبت به او رسيده است : گمان نميكنم كه او بتواند پاسخى دهد كه تشنه اى را سيراب كند و شايد او برگرداند ناسزاهاى ركيك خود را بمردمى ديگر .
حدود متعه در اسلام
1 - اجرت و مهريّه .