آيه نازل شده درباره متعه ايكه زناشوئى و نكاح تا وقت معلوم است از يكروز يا بيشتر موسوم به اين شده است ، براى آنكه غرض از آن مجّرد كامجوئى و تمتّع بزنست و كامجوئى به او هم در مقابل ماليست كه ميدهد به او و آن در موقعى كه مكَّه فتح شد سه روز مباح بود سپس نسخ شد براى آنچه روايت شده كه آنحضرت آن را مباح كرد آنگاه صبح كرد در حالى كه ميگفت : اى گروه مردم من شما را فرمان دادم كه متمتع و كامياب شويد از اين زنها امّا بدانيد كه خدا آن را حرام كرد تا روز قيامت و برخى گفتهاند : دو مرتبه مباح حلال شد و دو بار حرام .
18 - قاضى شوگانى متوفاى 1250 در تفسيرش ج 1 ص 414 گويد : بتحقيقكه اهل علم اختلاف كردهاند : در معناى متعه ، و حسن و مجاهد و غير ايشان گويند : معنا اينست : « ممّا انتفعتم » پس از آنچه كه كامياب شديد و سود و لذّت برديد بآميزش و جماع از زنها بنكاح شرعى پس بدهيد اجرت ايشانرا يعنى مهرهاى ايشانرا ، و جمهور گفتهاند : كه مقصود به اين آيه : نكاح متعه ايستكه در صدر اسلام بوده است ، و تائيد مىكند اين را قرائت ابّى بن كعب ، و ابن عباس و سعيد بن جبير : فما استمتعتم به منهّن الى اجل مسمّى فاتوهّن اجورهّن ، پس آنچه را كه تمتّع و لذّت برديد از زنها تا مدّت معيّنى پس مهرهاى ايشانرا بدهيد ، سپس نهى كرد از آن پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله چنانچه اين صحيح است از حديث علَّى عليه السلام گويد : نهى نمود پيامبر از نكاح متعه و از گوشت
الغدير ( فارسي ) — صفحة 73
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٧٣