كن تا مهر تو را زياد كنم ، بيان كرده كه اين جائز بود در موقع رضايت طرفين .
م - ابو الوليد محمد بن احمد قرطبى مشهور بابن رشد متوفاى 595 در بدايه المجتهد ج 2 ص 58 گويد : از ابن عباس مشهور شده حلال بودن متعه و پيروى ابن عباس نموده بر قول بحليّت آن اصحاب او از اهل مكَّه و يمن و روايت كردهاند كه ابن عباس براى اين استدلال ميكرد بقول خداى تعالى : * ( فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِه مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ ) * پس آنچه را كه متعه نموديد از ايشان پس مهريه آنها را واجبست بدهيد و گناهى بر شما نيست و در حديثى از اوست ( الى اجل مسمى ) .
9 - ابو عبد الله فخر الدين رازى شافعى متوفاى 606 در تفسير كبيرش ج 3 ص 200 ياد كرده دو قول در آيه را و گويد : يكى از آن دو قول بيشتر علماء است .
و قول دوّم : اينكه مقصود به اين آيه حكم متعه است و آن عبارت از اينست كه مردى زنى را اجير كند بمال معلوم تا مدّت معيّنى پس با او آميزش و جماع كند ، و اتفّاق كردهاند كه آن در اوّل اسلام حلال بوده است ، و اختلاف كردهاند در اينكه آيا آن نسخ شده يا نه پس بيشتر از امّت برانند كه آن نسخ شده و بقيّه از ايشان گفتهاند كه آن همانطور كه حلال بوده بحلَّيتش باقيست ( تا روز قيامت ) و اين قول از ابن عباس و عمران بن حصين روايت شده ، امّا از ابن عباس سه روايت است « سپس راويان را ياد كرده » پس گويد : و امّا عمران بن حصين ، پس او گويد : آيه متعه در كتاب خداى تعالى نازل شده و بعد از آن آيه اى نيامده كه آن را نسخ كند و رسول خدا
الغدير ( فارسي ) — صفحة 68
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٦٨