* ( وَالأَنْصارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ الله عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْه » ) * ( 1 ) و پيش افتاده گان اوّلىها از مهاجرين و انصار و كسانى كه ايشانرا پيروى خوبى كردند خدا از ايشان راضى و آنها هم از خدا راضى هستند ، پس عمر دست او را گرفت و گفت : چه كسى تو را اينطور قرائت كرد ، گفت : ابّى بن كعب گفت : از من جدا نشو تا او را پيش تو آورم ، پس چون آمد ، عمر گفت : تو اين آيه را چنين قرائت كردى براى اين گفت : بلى ، گفت : از رسول خدا صلَّى الله عليه و آله شنيدى آن را گفت : بلى ، گفت : من ميديدم كه ما بيك مقامى رسيدهايم كه هيچكس بعد از ما به آن نخواهد رسيد .
و حاكم و ابو الشيخ از ابى سلمه و محمد تيمى گفتند كه عمر بن خطاب گذشت بر مرديكه ميخواند : * ( « وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ » ) * با واو پس گفت : كى تو را اينطور تعليم كرد ، گفت : ابّى ، پس دست او را گرفت و پيش او برد و گفت : اى ابو المنذر مرا خبر داد اين مرد كه تو او را اين گونه آموختى ، ابّى گفت : راست گفت و من آن را همچنين فرا گرفتم از دهان رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله عمر گفت تو اين چنين فرا گرفتى از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله گفت : آرى ، پس بر او تكرار كرد پس دو مرتبه در حال خشم گفت بلى به خدا قسم ، نازل فرمود خدا آن را بر جبرئيل عليه السلام ( امين وحى ) و نازل كرد جبرئيل بر قلب محمد صلَّى اللَّه عليه و آله و از خطاب و پسرش در آن پروانه و اجازه اى نخواست ، پس عمر بيرون رفت در حالى كه دستهايش را بلند كرده و ميگفت : الله اكبر الله اكبر
هامش
( 1 ) سوره توبه آيه 100 .