است و گناه تمامش حرام است بقول خداى تعالى : * ( قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ وَالإِثْمَ ) * بگو جز اين نيست كه پروردگارم حرام كرد بديها را چه ظاهر باشد و چه نباشد و اثم را . و خبر داد كه اثم و گناه حرام است و اكتفا نكرد بر خبر دادن باينكه در آن گناه است حتّى آن را توصيف نمود باينكه كبير و بزرگ است براى تأكيد كردن منع از آن ، و قول خدا منافع للناس ، دلالتى نيست در آن بر اباحه آن براى آنكه مقصود منافع و سود دنيويست و بدرستيكه در ساير محرمات هم سودهائى براى فاعل آن در دنيا هست مگر اينكه اين منافع جبران ضرر آن را از عقاب و عذابيكه بسبب ارتكابش مستحق شده نميكند ، پس ياد كردن او منافع آن را دلالت بر جواز و اباحه آن نميكند مخصوصا اينكه تائيد كرد منع آن را با ذكر منافعش بقولش در سياق آيه * ( وَإِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما ) * و گناه آن دو بزرگتر و بيشتر از منافع آنست ، يعنى آنچه كه مستحق مىشود بسبب آن دو از عذاب را بزرگتر از سود دنيائى كه از آن دو طلب مىشود .
پس اگر گفته شود : در قول خداى تعالى : * ( فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ) * دلالتى نيست بر تحريم كمى از شراب براى آنكه مقصود آيه چيزيست كه ملحق و عارض مىشود از آثار آن گناه بسبب مست شدن و ترك نماز كردن و تجاوز بمحارم كردن و كشتار نمودن پس هر گاه گناه و جنايت بسبب اين كارها حاصل شد پس ادا كرده ما را مقتضاى ظاهر آيه از حرمت ولى دلالتى نيست در آن بر تحريم كمى از آن .
گفته شود به او : معلوم است كه در مضمون قول خدا : * ( فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ) * نوشيدن آن مستتر و پنهانست براى آنكه جسم شراب آن فعل خداى تعالى است و در آن گناهى نيست و البته گناه و جنايت كه
الغدير ( فارسي ) — صفحة 116
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١١٦