* ( إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ ) * ( 1 ) جز اين نيست كه پروردگار من حرام كرد زشتيها را آنچه ظاهر باشد و آنچه باطن باشد و گناه و ستم ناحق را از آيات وارده در ( اثم ) است كه به تمام صراحت حرام شده اثميكه فرياد زده آيه اوّلى بوجود آن در خمر و شراب و اثم : گناهست ، و آثم و اثيم گنهكار است كه گاهى اطلاق به خود شراب مىشود مثل قول شاعر :
نشرب الاثم بالصواع جهارا
و ترى المسك بيننا مستعارا
ما مينوشيم شراب را با پيمانه و پياله علنا و بطور آشكارا و ميبينى مشك را ميان ما كه عاريه و وام گرفته شده و قول ديگرى :
شربت الاثم حتى ضل عقلى
كذاك الاثم تذهب بالعقول ( 2 )
نوشيدم شراب را تا آنكه عقلم ياوه و گم شد و همچنين شراب عقلها را زايل مىكند و از بين ميبرد و منافع شراب نيست مگر قيمت و بهاء آن مانند تحريم آن و آنچه به او ميرسد از آشاميدن آن از لذّت و بتحقيق تصريح شده بر اين چنانچه در تفسير طبرى ج 3 ص 202 .
و جصاَّص در احكام القران ج 1 ص 380 گويد : اين آيه اقتضاء و ايجاب مىكند حرام بودن شرابرا كه اگر آيه ديگرى وارد نشود در حرمت آن هر آينه آن كافى و بينياز كننده از ديگريست و اين هر آينه قول خداست : * ( قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ) * بگو در آن دو گناه كبيره
هامش
( 1 ) سوره اعراف آيه 31 .
( 2 ) لسان العرب ج 14 ص 272 تاج العروس ج 8 ص 179 .