8 - خطيب بن حملة نقل كرده است كه : عبد اللَّه بن عمر رضى اللَّه عنهما دست راستش را روى قبر شريف مىگذاشت ( 1 ) و بلال نيز رويش را روى آن مىنهاد . و در كتاب « سؤالات » از عبد اللَّه بن امام احمد ديدم ( آنگاه روايتى كه قبلا از ابن جماعة نقل شده آورده است ) ، سپس مىگويد : شكى نيست كه محبت زياد ايجاب مىكند كه در آن اذنى باشد ( يعنى : خود اذنى است ) و مقصود از همهء اينها ، احترام و تعظيم است و مردم از لحاظ مراتب در اين باره با هم مختلفند ، چنان كه در زمان حياتش در اين باره مختلف بودند ، بعضى هنگامى كه او را مىديدند ، بدون اختيار به سويش مىشتافتند و برخى ديگر لحظاتى تأخير مىانداختند ، آنگاه شرفياب مىشدند و هر كدام در جايش درست است ( 2 ) .
9 - شيخ مشايخ شافعىها ، شافعى كوچك محمد بن احمد رملى ، متوفى در در سال 1004 ه در شرح « المنهاج » گفته است : مكروه است كه روى قبر ، سايبان قرار داده شود و تابوتى كه روى قبر قرار دارد بوسيده و يا لمس شود ، و بوسيدن اعتاب مقدسه ، هنگام دخول براى زيارت اولياء نيز مكروه است .
آرى اگر قصد تبرك داشته باشد كراهت ندارد چنان كه مرحوم والد به آن فتوى داده است . چنان كه تصريح كردهاند ( 3 ) كه : هر گاه از دست زدن به حجر الاسود عاجز باشد ، مستحب است با عصائى به آن اشاره كند آنگاه عصا را ببوسد ( 4 ) .
10 - ابو العباس احمد رملى ، بزرگ انصارى شيخ الشيوخ در حاشيهء « روض الطالب » كه در حاشيهء « اسنى المطالب » جلد 1 صفحهء 331 بعد از قول مصنف
هامش
( 1 ) و در شفاء قاضى آمده است : ديده شده ابن عمر ، دستش را جاى نشيمنگاه رسول خدا از منبر گذاشته آنگاه آن را به صورتش ماليده است .
( 2 ) وفاء الوفاء سمهودى ج 2 ص 444 .
( 3 ) حميدى ، در جمع بين الصحيحين و ابو داود ، در مسندش آوردهاند : رسول خدا با عصايش به حجر الاسود اشاره فرمود آنگاه آن را بوسيد .
( 4 ) الشبر املسى شيخ ابى الضياء ، متوفى در سال 1087 ه در حاشيهء « المواهب اللدنية » و حمزاوى در « كنز المطالب » ص 19 آن را نقل كردهاند .