و الحبّ يرضى بالطَّفيف معاشرا
لم يرتضوا من قبله بطفيف
و يخفّ من كان البطيىء عن الهوى
فكأنّه ما كان غير خفيف
يا حبّها رفقا بقلب طالما
عرّفته ما ليس بالمعروف
- آن شب كه به صحراى عرفات منزل گزيدم ، دل فارغ از سوداى عشق در گرو جانان نهادم .
- اگر مىدانستم چه بلائى در كمين است ، در باديهء عرفات چنين غافل و بىپروا نبودم .
- وقوف عرفاتم پايان نگرفت ، كه آن آهوى باريك ميان دل زارم بيغما گرفت .
- اندام زيبايش را بر ملا ساخت ، چون جامهء احرام از تن بپرداخت .
- من شيدا و سر خوشم كه سلامم را پاسخ آورد ، ولى كاش از شراب وصلم سيراب مىكرد .
- عشاق شوريده اش با گوشهء چشمى دلخوش كنند ، و از آن پيش ، چنين قانع نبودند .
- آنكه را در عشق و اشتياق ، صبر و قرارى بود . اينك سپند آسا در تب و تاب است .
- اى يارجانى . لختى با دل شيدايم مدارا كن كه سالها با مهر و عطوفتت خو گرفته است .
قد كان يرضى أن تكون محكَّما
فى لبّه لو كنت غير عنيف
- اگر سنگدل و نامهربان نباشى ، ترا بر جان و دل خود امير و فرمانروا سازم .
أطرحت يا ظمياء ثقلك كلَّه
يوم الوداع على فقار ضعيف
يقتاده للحبّ كلّ محبّب
و يروعه بالبين كلّ أليف
و كأنّنى لمّا رجعت عن النّوى
أبكى ، ركعت بناظر مطروف
و بزفرة شهد العذول بأنّها
من حامل ثقل الهدى ملهوف
و متى جحدتهم الغرام تصنّعا
ظهروا عليه بدمعى المذروف
و على منى غرر رمين نفوسنا
قبل الجمار من الهوى بحتوف